Waarom een vrouwenretraite in Tanzania?
Ik wil graag iets met jullie delen, omdat ik denk dat jij en ik een pijnlijke wond met ons meedragen. Wat we vaak meemaken, is dat we ons niet veilig voelen bij veel mannen op momenten van geraaktheid, pijn, verdriet, vermoeidheid, frustratie of woede. Ik heb het over die momenten waarop we het even niet trekken en waarop de lasten van onszelf en anderen te zwaar voelen.
Het verlangen naar dichtbij zijn
Die momenten dat we niets liever willen dan even kunnen leunen op onze man, die stevig blijft staan en dichtbij ons kan blijven. Helaas vermijdt hij je liever, negeert je gevoelens, blijft op afstand, wordt onrustig, sluit zich af. Kortom: hij beschermt zichzelf en vraagt misschien of je wat water wilt, maar dat is het dan.
Als je verdrietig bent, wil je graag met zachtheid omringd worden en begripvolle aandacht ontvangen. Maar hoe vaak beland je niet in een akelige ruzie omdat je juist dan niet verdraagt dat hij je dat niet kan geven? Herken je dat wanhopige gevoel van binnen?
Geven gaat vanzelf
Je bent ermee bezig, volgt vrouwenretraites en leest zelfhulpboeken. Keer op keer hoor je dat je je geluk niet op hem of anderen moet projecteren. Geluk zit in jezelf. Natuurlijk is dat waar. En vaak genoeg lukt het je om je diepere verlangen om liefde te ontvangen te negeren en de eisen van het dagelijks leven weer dapper op je te nemen. En te geven, te geven en nog eens te geven.
Maar vroeg of laat kraakt het weer en lig je met vrouwenklachten als migraine, PMS, endometriosis, cystes van Bartholin maar ook buikpijn, maagpijn, huilend of compleet slapeloos in je bed. Steeds meer vrouwen belanden in een burn-out want de balans tussen geven en nemen is finaal zoek. Maar ja, wat kun je doen? Geven heb je zelf in de hand, maar ontvangen?
Ontvangen is een strijd
Je man kan het je niet bieden zolang hij zijn eigen pijn niet toelaat en durft te voelen. Hoe kan hij er voor jou zijn als hij zijn eigen gevoelens wegdrukt, negeert, ontkent of parkeert?
Stel jezelf die vraag: is mijn man iemand die wegloopt voor zijn eigen kwetsbaarheid en geraaktheid? Zo ja, dan weet je dat wat je ook doet om ruimte te krijgen voor je gevoelens, niet zal werken.
In Nederland is een groeiende groep mannen actief bezig om te leren hun gevoelens toe te laten. Ook zij zoeken elkaar op om op hun patronen te reflecteren. Het is een geweldige ontwikkeling. Maar er zijn er nog niet genoeg voor ons allemaal.
Wat je jezelf kunt geven is verbondenheid met vrouwen
Put het je uit? Verlies je aan kracht? Heb je allerlei vrouwenklachten? Doet het pijn om te lezen dat hij het niet kan bieden?
Dan is “Live your colors”, onze vrouwenretraite in Tanzania iets voor jou. Om elkaar te vinden op een veilige plek laten we de mannen even voor wat ze zijn, stappen uit vastzittende patronen om elkaar en onze Afrikaanse zusters te ontmoeten — zij worstelen met mannen die geleerd hebben dat zij King zijn en daarom grenzeloos van hen mogen nemen.
Ik denk dat vrijwel iedere vrouw hiermee te maken heeft. Vind elkaar. Breng kwaliteitstijd met elkaar door. Laat je tranen zien, kruip tegen elkaar aan en besef hoe fijn het is om veilig en verbonden te zijn met andere vrouwen in alles wat je meemaakt, verdraagt, dapper draagt en in jezelf aangaat.
Kijk daar lopen we in Tanzania geworteld in onszelf en samen, prachtig in wie we zijn, in onze kracht.
Meer lezen over de vrouwenretraite: Klik hier!
Lees ook onze blog over de doos van Pandora – draagster van alle gaven
Je bent welkom.
