mensafari Tanzania

Ontvangen is gelijk aan ontspannen

Ik leer iets de afgelopen tijd. Ik leer echt iets wat ik ongelofelijk moeilijk heb gevonden en vind.
Ik leer om te laten en zelfs om te stoppen. Ik leer om op tijd te zeggen: “luister dit gaat hem niet worden. Hier staan we echt heel anders in. We gaan elkaar hierin niet vinden, ik accepteer dat”. En tot mijn grote plezier laat dat knagende, zeurende, soms misselijk makende of zelfs scheurende gevoel van binnen, wat uren kan blijven hangen, los en ga ik over tot de orde van de dag. Alles tot op het bot uitwerken en doorploegen, wat heb ik mezelf en anderen daar veel mee aangedaan. Eerlijk ontvangen wat er is, is ontspannen.

Ik leer te ontvangen dankzij Tanzania. Ik ervaar hoe ik psychologisch met rust wordt gelaten in dat land door de mensen. En ik ervaar dat als ik zelf pogingen doe om een beetje in een ander te gaan wroeten, de reacties van hen me al gauw een oncomfortabel gevoel geven, met name over mezelf en wat ik aan het doen ben. In het begin miste ik het. Ik voelde me op mezelf terug geworpen. Ik voelde me alleen alsof er iets ontbrak aan diepgang en verbinding met de mensen daar doordat ik op hen niet mijn vertrouwde psychologiseringen kon loslaten. Het voelde alsof ik helemaal niet mezelf kon zijn. Maar na weken in Tanzania te zijn geweest, voel ik een ontspanning die het gevolg is van elkaar op tijd met rust laten. En als er een probleem is, dan wordt het besproken. Er wordt niet herhaald in dat gesprek en als het afgerond is, is het klaar. Dan wordt er ook niet meer op terug gekomen. Pogingen van mij daartoe, omdat het toch nog niet helemaal goed voelt of omdat ik nog iets ben vergeten te zeggen, worden vriendelijk genegeerd.

afstand tussen mensen ontvangen

by Paula French

Mijn meest indringende ervaring met leren laten is overigens jaren geleden al geweest met mijn moeder. In 2011 drong het op een avond plotseling tot mij door dat mijn moeder er niet zo lang meer ging zijn. Dat raakte me diep. Het raakte me vooral omdat de relatie met mijn moeder niet bepaald succesvol was geweest. Zolang ik me kon herinneren bevonden we ons op grote afstand van elkaar. Ik realiseerde me hoe pijnlijk dat was, veel pijnlijker dan als er iemand sterft waarmee je het goed hebt gehad. Ze ging vertrekken en ik zou verder moeten leven met het besef dat het tussen ons nooit was gelukt. Ik heb vreselijk gehuild.

De volgende dag ben ik naar haar toe gegaan. Ze zat aan haar tafel voor het raam in het verpleeghuis, een eenzame vrouw. Na wat gekeuvel viel het stil. En in die stilte hoor ik mezelf zeggen: “Mamma, jij en ik het is gewoon niet gelukt he? We hebben elkaar al die jaren niet kunnen ontmoeten. Ik heb er behoefte aan om dat samen met jou te accepteren”. Ze begon te huilen. ”Dat is toch verschrikkelijk”: zei ze. “Ik vind van niet”: zei ik zachtjes. “het is wat het is”. Ze zweeg lang. Toen ik een half uur later vertrok en bij de deur stond, keek ze me recht aan en zei: “ik ga het proberen Alne”.

samen ontvangen wat er is

by Lindsey Parker

Vanaf dat moment veranderde er iets tussen ons, het ontspande. Ik ging iedere week naar haar toe. Als ze weer zat te “slachtofferen” mocht ze dat van me. Als ze lag te kreunen, hield ik haar hand vast (dat had altijd grote weerstand bij me opgeroepen), ik reed haar rond in haar rolstoel en het kostte me geen moeite. Soms kon ze haar eigen hoofd niet meer overeind houden en liet ik haar tegen me aan leunen. Dat ging me door merg en been en mijn hart stroomde over van mededogen. Ook mijn moeder was veranderd naar mij. De vinnige uithalen bleven achterwegen. De wantrouwige opmerkingen, afstandelijke blikken, het gezucht en eeuwige spanningsveld lieten los, de strijdbijl was gaan liggen. We ontvingen elkaar eindelijk in hoe het was en ontspanden.

Negen maanden later stierf ze en ik was in vrede daarmee.

Het moment waarop we iets accepteren zoals het is, wordt het volledig ontvangen. Ik open me van binnen voor de waarheid en ontvang het. Alleen dan ontspant het in me. En vanuit die ontspanning lukt het makkelijker om ook het volgende wat zich aandient weer volledig te ontvangen precies zoals het is.

de bijzondere relatie

De belofte van perfectie is het winnen en behouden van de ander

wachtenTegen de tijd dat ik uit mijn kindertijd kwam, was ik gebroken. Ik liep rond als een onvervuld kind verlangend en wachtend op “die ander” die tot in het extreme niet kwam. Vanaf het begin beleefde ik mijn relatief korte bestaan als een nachtmerrie door de afwezigheid van tenminste een liefhebbende volwassene die voor me zorgde en me voorzag van een beschermende veiligheid.
Het moment kwam dat ik begreep dat ik ten onder ging als ik nog langer bleef wachten. Ik was 19 toen ik van de ene op de andere dag een radicale switch maakte van het behoeftige, wachtende kind naar een gevende persoonlijkheid. In de 20 jaar daarna ontwikkelde zich een top hulpverlener doordat ik precies wist wat ikzelf had gemist. Ik had mijn eigen behoeften doorgestreept en was daardoor volledig in staat om de ander in mij te ontvangen. Hierdoor wist ik de brug naar de wereld weer te slaan. Dat redde mijn leven maar veranderde niets aan de fundamentele spanning waarmee ik rondliep.
Die fundamentele spanning kwam voort uit het onverminderde geloof dat ik de ander nodig had om het te redden. En hoe kun je ontspannen als je innerlijke camera 24 uur per dag obsessief gericht is op de ander omdat deze gezien wordt als de primaire levensader? Het dondert echt niet of je jezelf in die overlevingsstrijd presenteert als iemand die neemt of geeft.
Want hoe kun je ontspannen als je tot op het bot gelooft dat je perfect moet zijn om voor elkaar te krijgen dat je gezien wordt en omarmd wordt door die begeerde “ander”.

In de onvermoeibare inspanning om mijn persoonlijkheid te perfectioneren en de perfecte, wijze volwassene voor anderen te kunnen zijn, verloor ik het vermogen om te kunnen ontvangen. Maar dat gaf niet want ik had immers niets nodig. Ik kwam er een heel eind mee moet ik zeggen. En nog steeds profiteer ik van de vaardigheden die ik in die tijd allemaal heb ontwikkeld. Ik denk dat jij je eigen invulling hebt van jouw perfecte zelf.

Maar wat zat ik er naast!

De diepe ontspanning waar ik in wezen naar zocht, kwam pas toen ik zag dat ik die “felbegeerde ander”, die overigens hopeloos tekort bleef schieten, maar waar ik al mijn behoeften en verlangens op bleef projecteren, al lang niet meer nodig had om het te redden.

drinkplaats AfrikaDe diepe ontspanning die ik eigenlijk zocht, kwam pas toen ik die illusie losliet, waardoor ik eindelijk begon te zien en te voelen wat mijn echte levensader was; het bestaan zelf. Dat wonderbaarlijke gebeuren in en om mij heen dat me iedere dag van zuurstof voorziet, zorgt dat ik te eten en te drinken heb, zorgt dat ik regenereer tijdens mijn slaap, me warm houdt en ruimte geeft. Een volstrekt onpersoonlijk maar volledig liefdevol en intelligent systeem dat mij alles geeft wat ik in essentie nodig heb.

Ik ben al die tijd veilig geweest net als jij.

En maakt het nog uit hoe perfect je bent? Maakt het uit hoe je doet en wat je doet als het niet de exclusieve relatie met de ander is waardoor je overleeft of veilig bent? Krijg je bijvoorbeeld geen zuurstof meer als je een moord hebt gepleegd?

De belofte/illusie van perfectie is de aandacht en zorg van “de ander” als levensader te winnen en vervolgens te behouden.
Daar doorheen te kijken is de grootste bevrijding die je jezelf kunt geven en herstelt je natuurlijke lijntje met het bestaan. Het zal alles veranderen, echt veranderen. En wat een vreugde maakt dat in je los. Je bent vrij. Begrijp dit alsjeblieft. Het is de sleutel tot jouw vrijheid.

En het is ook daarom dat juist de natuur als de spiegel van je werkelijke levensader, je zoveel te bieden heeft in je bevrijding van het diepgewortelde idee dat je niet zonder de ander kunt.

 

 

liefde

Je essentie is vrij en in en in sweet

ontmoetenTijdens onze safari’s naar Tanzania neem ik je ook graag mee op een innerlijke reis. Een reis met als doel je meer te verbinden met wie je echt bent; ontspannen, levendig, verbonden, helder, vrij en liefdevol.
Het is mogelijk dat je na deelname aan een safari graag verder wilt op de ingeslagen weg. Of je wilt geen safari maar wel coaching bij het loskomen van beperkende patronen en je meer vrij en verbonden voelen. Dat kan met behulp van individuele coaching bij Mindful Adventure

Eigenlijk wil iedereen zich graag verbonden, zacht, krachtig, helder en vrij voelen. Daarvoor  is het nodig om ontspannen te zijn. Ik heb zelf ervaren dat mij daarbij niets anders in de weg zit dan angst. Spanning en angst zijn twee handen op een buik.

Wat je in de weg zit om te ontspannen is angst.
Wat je onder angst nog meer in de weg zit is iets hulpeloos dat naar liefde zoekt.

Wanneer je nadenkt over angst, denk je waarschijnlijk direct aan onaangename situaties. Situaties zoals verlies van je baan, je partner, je huis, je kinderen. Je denkt misschien aan de angst controle te verliezen alleen te staan of misbruikt te worden. In Afrika zal er angst voor honger of dorst, droogte of verraad zijn. Je werkt terecht aan deze angst als het minder goed met je gaat. Maar hoe zit het eigenlijk met de angst om ten volle te leven?

verlegenHerken je dit bijvoorbeeld:

  • je ademt hoog in je borst i.p.v. ontspannen in je buik
  • je laat je gaan op een feest, hebt luidkeels meegezongen of wild gedanst en de volgende dag voel je schaamte
  • je krijgt een compliment en je weet niet waar je moet kijken of begint te blozen
  • je merkt misschien hoe eng het is om iemand langer dan een moment in de ogen te kijken, zeker als je hem of haar aantrekkelijk vindt.
    Veel van je angsten hebben te maken met fijne gevoelens, vrije bewegingen, spontane uitingen, krachtig of zelfs wild zijn, zichtbaar te genieten, liefde te tonen of ongegeneerd gelukkig te zijn. Mensen kunnen zelfs bang zijn om slim, enthousiast, lief of eerlijk te zijn.

Angst voor je gevoelens van liefde, vrijheid, spontaniteit, overgave en laten zien wat er in je leeft is de moeilijkste angst om te overwinnen.

Elke keer dat je het aangaat, zal je een moeilijk te verdragen kwetsbaarheid ervaren. Ken je dat gevoel nadat jij je hand hebt uitgestoken naar de ander en je hand wordt genegeerd? Je zult helder en ontspannen genoeg moeten zijn om niet in de veilige vertrouwde vermijdingen terug te vallen. Dat is waarom het belangrijk is mensen en situaties op te zoeken die ondersteunend naar je zijn en weten wat er nodig is om je muurtjes blijvend te ontspannen.

Ontspanning betekent in essentie zonder verdediging zijn.
En dat zou wel eens het moeilijkste kunnen zijn wat er is, maar het is de weg naar wie je werkelijk bent, achter alle eigenschappen die je onderweg hebt aangeleerd.

meditatieIk gebruik veel technieken uit het Clarity Proces van spiritueel leraar Jeru Kabbal. Daarnaast put ik uit 27 jaar ervaring met lichaamswerk, ademwerk, “the work” van Byron Katie, hypno- en regressietherapie en heel veel meditatievormen.
Deze praktische technieken hebben vaak een directe vermindering van spanning, angst en onzekerheid tot gevolg, vergroten het gevoel van levenslust en verbondenheid, kunnen ziekten en klachten helpen verminderen en zetten bovenal een ontwikkeling in gang tot een warme en respectvolle manier van omgaan met jezelf en je omgeving.

Je bent van harte welkom voor een coachingstraject in het Mindful huisje in Hoorn.

https://mindfuladventure.nl/contact/

Ngorongoro Krater Hoogland

Heling is niet echt mogelijk

verwaarloosde leeuwTegen de tijd dat ik 16 was, was ik gebroken. Opgegroeid in een ontwricht gezin waar het leven gedomineerd werd door de scheurende pijn van niet herkende illusies, liep ik verloren rond in iets wat zich voordeed als een nachtmerrie. Ik was emotioneel afgescheiden van alles om me heen, wist me geen raad met een wereld die me niet gekoesterd had. Ik was zwaar behoeftig, maar mocht niets verlangen. Immers de verwachting dat een verlangen vervuld zou worden door anderen was nagenoeg zero. De dagen duurden en duurden maar.
Soms deed ik in wanhoop een poging mijn beschadigde emoties te uiten, wat vervolgens leidde tot vervroegd uit huis gaan en later zelfs verbanning uit de psychiatrische “leefgemeenschap waar ik op mijn 19e een jaartje woonde om te “helen”. Daarna werden alle emoties natuurlijk weer keurig opgeborgen achter een bleek gezicht. Lees meer

Kanker is de lichamelijke roep om totale zelfacceptatie

Van jongs af aan stond je bloot aan duizenden aanpassingssuggesties vanuit je cultuur, je familie, je religie, je school en je leeftijdgenoten. Omdat je volledig afhankelijk was van die omgeving was je extreem gevoelig voor die boodschappen over wie en hoe je zou moeten zijn. Je wordt als je eerlijk bent tot op de dag van vandaag nog bepaald in je expressies door wat anderen van je zouden kunnen vinden en daarmee leef je de eenzame schaduw van wie je werkelijk bent.

silhouette wilde hond

by Travis Bester

Kijk eens welke gedachten er door je heengaan? Wat is de drive in ze? Hoeveel afwijzende gedachten heb je vandaag? Vertel je jezelf dat je positief moet zijn en dat ook nog helemaal moet kunnen voelen. Vertel je jezelf dat je sterk moet zijn en niet moet zeuren. Lees meer

betovering

De wereld is betoverd

In regressies kom ik regelmatig de verwondering tegen. De verwondering over de betoverde wereld waarin ik terecht ben gekomen. Ik ben 0, 1 of 2 jaar oud. Ik begrijp het niet en vraag me af wat er in godsnaam met iedereen aan de hand is. Ik ben afgescheiden van anderen. Ik zit in de problemen. Als ik blijf waar ik ben, dan hoor ik er niet bij. Dan volgt de levensnoodzakelijke keuze om me met hun wereld te identificeren. Daarmee stap ik het drama in, het drama van de wereld wordt de mijne.
En ik denk dat iedereen die keuze ooit heeft gemaakt. We lieten onze essentie, ons verlichtte perspectief achter ons en identificeerden ons met de denk- en gevoelswereld die ons werd aangeboden door de mensen waar we afhankelijk van waren. We raakten betoverd. Lees meer

mediteren

Het nu is geen doel

Sinds Eckhardt Tolle zijn populaire boek “de kracht van het nu” schreef is het hier en nu-zijn doel geworden voor velen. Als je gelooft dat het nu het doel is, zul je makkelijk denken dat het niet uitmaakt wat je doet zolang het maar in het hier en nu is. Op een bepaalde manier is dit waar. Maar het is belangrijk te begrijpen dat in het hier en nu zijn geen doel is maar een poort. Wat achter die poort ligt, is onbewust behoorlijk bedreigend voor je.  Lees meer

Masaï moeder met baby

Kwetsbaarheid en hulpeloosheid

De afgelopen week heb ik meerdere foto’s gepost waarop de kwetsbaarheid te zien is van jonge dieren in Afrika. Je kreeg een pasgeboren nijlpaardje te zien ingeklemd tussen twee sterke, volwassen nijlpaarden. Je zag twee hulpeloze grijze eekhoorns zoekend naar beschermende warmte en geborgenheid bij elkaar. Je kreeg een vertederende foto te zien van een pasgeboren baviaan in de beschermende armen van zijn moeder. Het kijkt naar haar met vragende overgave in zijn oogjes. Ook zag je een wildebeest moeder een wanhopige poging doen haar kalf te redden van een bende wilde honden.  Lees meer

marcheren en domineren

niets verlangen

Na ettelijke mislukte pogingen de aandacht en zorg van de moeder of vader, broers dan wel zussen te ontvangen, streept het kind zijn verlangens door om de pijn van de afwijzing of het tekortschieten van zijn verzorgers om welke reden dan ook niet te hoeven voelen. Het kind trekt zich terug in een soort verdoofde emotionele toestand en dat ziet er ongeveer zo uit: Lees meer

Een hoofd op drift is geen lolletje

Een bezoeker tijdens de vakantiebeurs voor bijzondere reizen in Amsterdam zei: “Jullie zijn een van de weinige echt bijzondere reizen op deze beurs. Daar houd ik van maar waarom in godsnaam mediteren tijdens een vakantie. Tot rust kom ik dan vanzelf al”.

Het is zo’n goede en begrijpelijke vraag. Laat ik eerst een wedervraag stellen voor ik een antwoord probeer te geven.

Wat belooft een vakantie of reis jou? Lees meer