hyenas

De navelstreng naar de wereld

Ik ben in Tanzania gaan wonen om mezelf te confronteren met dwangmatige verlangens die ik in de hoekjes van mijn mind zag koekeloeren. Verlangens die me doen denken aan de glinsterende oogjes van hyena’s, die wachtend op hun kans aan de rand van het bush camp, middenin de Serengeti, door de struiken gluren betrapt door mijn zaklamp. Verlangens als kwijlende hyenas in de pikdonkere nacht, geduldig in de wetenschap dat ze vroeg of laat weer ruimte krijgen om hun dwingende nood te ledigen.

Ik verlang naar vrijheid

Dat moet wel want ik heb hier in Tanzania ongekend geleden. Zonder dat grote verlangen naar vrijheid was ik allang weer huiswaarts gekeerd. Read more

Morani

De man die bevestiging zoekt bij z’n vrouw, vindt z’n moeder in bed

In het voorjaar van 2013 nam ik voor het eerst deel aan een mannenworkshop. M’n vrouw had me een linkje gestuurd met de opmerking: is dit niks voor jou?

Ik las: “wat betekent het om man te zijn in deze tijd? Man te zijn aan de zijde van je partner? Man te zijn van je zoon? Zoon te zijn van je vader? Man te zijn tussen de mannen? Wat is de werkelijke mannelijke identiteit?” en besefte me dat dit inderdaad iets voor mij was.

Ik was me bewust van het gemis dat m’n vrouw ervaarde. En ik wist dat er “iets” was dat tussen mij en mijn eigen mannelijkheid in stond. En het had – dat wist ik zeker – te maken met mijn eigen seksualiteit. Het idee om daar – zonder de aanwezigheid van vrouwen – aandacht aan te besteden beviel me wel, dus ik schreef me in.

Op de dag van aankomst zaten alle mannen in een cirkel, en één voor één trokken we een kaart uit een “spel” met mannenwijsheden. Ik las: “de man die bevestiging zoekt bij z’n vrouw, vindt z’n moeder in bed”. BAM. Die hakte erin. Ik wist gelijk dat ik goed zat. De spiegel was helder: ik kon zien dat ik een kinderlijke afhankelijkheid van m’n moeder meenam in m’n relatie die zich uitte door pleasegedrag en een sterke behoefte aan goedkeuring.

Read more

Niemand thuis

Niemand thuis

“Als de westerse mens op de deur van zijn eigen huis klopt, ontdekt hij dat er niemand thuis is”.
Noam Chomsky

straatpuppies TanzaniaTwee hondjes

Onderweg naar de supermarkt, zie ik ze scharrelen met hun neusjes in een termietenheuvel. Twee hele kleine straathondjes rusteloos op zoek naar voedsel, vlak voor het hek van mijn huis. Een goedkope kunststof zak ligt vlakbij op de grond. Aiaiai denk ik, terwijl ik weet door te lopen. Ze zien er gelukkig niet slecht uit. De huid oogt gezond maar dat ze gedumpt zijn, is meteen duidelijk. Het is heel wat dat ik ben doorgelopen, gaat er verbaasd door me heen. Ben ik dat?

Terugkerend met een tas boodschappen liggen ze lief te slapen op de grote zak, waarmee ze ongetwijfeld vervoerd zijn. Gedachten over wat voor leed ze allemaal te wachten staat, buitelen door mijn mind. En het pleit is al beslecht. Even later loop ik met 2 puppies door mijn poort, een onder elke arm. Ze schrokken wakker toen ik ze in hun nek greep, probeerden te bijten, te ontsnappen, paniek in die piepjonge oogjes en trillend van angst. “No Alina, take them back” probeert Rama door de telefoon de chaos nog te keren, want ik heb al twee grote honden en twee katten, tijdgebrek en het kost wat. Hij heeft gelijk maar ik kan het niet.

puppies tanzaniaVijf weken later start de hondentraining van Sando. Hij is de trainer die ik zoek en geloof maar dat ik geluk heb met hem in Tanzania. Hij begrijpt de honden mind goed en zit vol met creatieve oplossingen om de hondjes tot fijne metgezellen en waakhonden te “programmeren”. Er wordt voornamelijk beloond. Er wordt niet geslagen en niet emotioneel afgekeurd. Een afkeuring is op een krachtige toon nee of af zeggen, meer niet. Daarna laat ik het los in de wetenschap dat het resultaat zit in de herhaling en niet in het direct gehoorzaam doen wat ik wil. Als mensen directe gehoorzaamheid verlangen van een hond, gaan ze al gauw over tot geweld (meestal slaan).
Prachtig om te zien hoe angst uit het contact gaat met de hondjes en hoe er eveneens van hun kant geen misbruik van me wordt gemaakt. Met misbruik bedoel ik dat ze lak aan mij hebben. Ik ben de baas, dat is duidelijk.

Er is geen verschil met onze eigen mind

Tja en nu komt het natuurlijk.
Er is geen verschil met onze eigen mind. Precies zo zijn ook wij vanaf het allereerste begin tot op vandaag geprogrammeerd door herhaling op herhaling. Dit is goed en dit is niet goed. Dit lijdt tot instemmende lachjes en dat tot een ontevreden trek om de mond. Dit roept waardering en trots op en dat afkeuring of negering. De herhaling van succesvolle strategieën bepaalt uiteindelijk voor het grootste gedeelte waar we ons mee identificeren en dat noemen we onze persoonlijkheid. Dat ben ik. En zodra we opeens iets totaal anders doen, worden we ongemakkelijk en roepen we direct: “dit ben ik niet. Ik weet niet wat er in me gevaren is”. Read more

You need to fulfill my needs

Jij moet mijn behoeften vervullen

Deze video laat een dagelijkse realiteit zien in Congo maar in Tanzania is het niet anders. Het misbruik van vrouwen stoelt op het idee dat een man zijn vrouw bezit. Kijk alsjeblieft, het is de moeite waard.

Terwijl je naar deze video kijkt, kom je mogelijk verdriet, verontwaardiging of zelfs woede tegen. Je wordt geconfronteerd met ideeën die je als idioot bestempelt. Waarschijnlijk ervaar je ook afstand omdat het gelukkig niet over jou gaat en ook niet over jouw cultuur. Dus jij en jouw cultuur zijn beter.

Zijn we echt beter?

Als je klaar bent om over je eigen gedrag in je huwelijk maar ook in je relaties met andere mensen te reflecteren, kun je erachter komen dat je bewust of onbewust verwacht dat de ander jouw behoeften vervult. Ook als je veel gevend gedrag vertoont, zul je ontdekken dat ook daarachter het idee leeft, dat andere mensen meer van je zullen houden en/of meer voor jou zullen doen en je meer zullen waarderen dan als je nemend gedrag vertoont. Veel van je emoties zijn verbonden met deze verwachtingen omdat we sterk geloven dat je van anderen afhankelijk bent voor de vervulling van je behoeften en verlangens.
We staan veraf van de ervaring dat we volwassen zijn en goed kunnen zorgen voor onze eigen behoeften. Daarom blijven we de strategieën herhalen die we als kind nodig hadden om ons van de zorg van anderen te verzekeren. We kunnen heftig huilen, schreeuwen, vechten, glad praten of urenlang argumenteren of zelfs dagenlang niets meer zeggen tegen een ander om onze zin te krijgen. Het moment waarop een ander nee zegt of onvoldoende in staat is ons te geven wat we willen, is dat heel moeilijk voor ons.
Hoe vaak verliezen we niet ons respect uit het oog, worden manipulatief of zelfs (verbaal) gewelddadig als anderen meer beschikbaar zijn voor zichzelf dan voor ons? En wat doen we niet allemaal om van die (speciale) ander een remake te maken van ons ideale plaatje, zodat deze onze verlangens beter kan gaan vervullen. Read more

persoonlijk leiderschap

Persoonlijk leiderschap, mag dat?

 “Ja Alina”: zegt vriend en gids Rama. “Als mij iets vervelends overkomt, houd ik me niet bezig met de redenen waarom, het achterom kijken naar het verleden, het klagen hierover of het beschuldigen van anderen. Ik richt me direct op de oplossing. Het is nu eenmaal al gebeurd”.

Persoonlijk leiderschap is voor mij de vaardigheid om leiding te geven aan mijn eigen brein en deze aan te sturen in de richting van mijn gewenste toekomst. Ik heb net als jij een unieke, creatieve, intelligente potentie die, mits aangesproken, een zelf drijvende kracht is in mijn persoonlijkheid. Wat mij daarbij lang in de weg zat, was de vreemde gewaarwording dat het niet echt van mezelf leek te mogen.

Mag je zomaar denken wat je wilt? Mag je tegen jezelf zeggen: “Hee zo is het wel genoeg ja, dat pad hebben we lang genoeg gelopen. Laten we eens deze kant opgaan”. Het was alsof ik mezelf niet echt bij de hand mocht nemen en het was alsof er een krachtige boodschap in me woonde die zei: je bent pas echt en authentiek als je klakkeloos je gedachten en gevoelens volgt. Het is heel lang niet in me opgekomen dat er een regisseur in mij huist.

Er is nog nooit een band geplakt door van het lek te balen

                                                                  Roel Meijvis

persoonlijk leiderschapIn strijd met hoe de dingen zijn

We volgen te vaak overtuigingen en gedachten die ons niet verder helpen. Als we erop gaan letten, gaan we merken dat we voortdurend in strijd zijn tegen hoe de dingen zijn, waardoor we chronisch ontevreden dreigen rond te lopen. Wat gebeurt er nou eigenlijk als we ermee stoppen de realiteit tegen te spreken? Ik heb ontdekt dat ik iedere keer weer nieuwe keuzes kan maken rond de dingen die me overkomen. Ik kan niet voorkomen dat me dingen overkomen, maar ik kan er wel voor kiezen de verandering die ik wens niet te verwachten van anderen of van “het leven” maar zelf verantwoordelijkheid te nemen en van daaruit keuzes te maken. Om de een of andere reden word ik hierdoor helderder, vriendelijker, zorgelozer en liefdevoller.

Read more

wet starling

Natuur, dat ben ikzelf

Breath in Wild life

Natuur TanzaniaDat is de naam van de safari die vrijdag start. Morgen is het weer zover en vlieg ik naar Tanzania voor een wandel natuur safari door Ngorongoro Krater Hoogland. Het vliegtuig is half leeg zag ik net bij het inchecken. Geen wonder want de weersomstandigheden van de afgelopen weken in Tanzania trekken het blik met zorgen bij iedereen open natuurlijk. Laat ik een greep doen uit het wapenarsenaal van mijn eigen mind:

* straks sta je daar met je jeep vast in de modder.
* Geen draadje blijft droog als je uren door de tropische regen strompelt naar het vuur wat ze gaan maken om jou weer wat kleur in je gezicht te geven.
* Stel je voor dat Donar met zijn donder- en bliksemkunsten begint te pronken terwijl je midden op de vlakte van Embulbul loopt?
* Oh, oh, oh zijn de wegen nog wel begaanbaar tegen de tijd dat wij daar zijn?
* En die kou bij Bulati? Daar helpt geen thermo ondergoed bij in je donzen slaapzak. De ijzige wind waait door je heen op die open kraterrand. Het is niet te harden. Je gaat de hele nacht rillend wakker liggen en je wordt vast ziek.
* Mijn God, jij loopt weer vooraan hoor als het om afzien gaat.
* De landcruiser gaat aan gort en eruit zien als een toegetakelde ford focus. Dag winst.
* Mijn reizigers gaan steen en been klagen. Dat mag jij weer allemaal incasseren. Zucht.

Read more

uitdaging mannensafari

If it doesn’t challenge you, it doesn’t change you

Stiekem ben ik er nogal trots op dat alles wat ik schrijf uit mijzelf komt op een enkel citaatje na. Maar de titel van deze blog staat met koeienletters op de muur van de fitnessruimte van Fit for free, waar ik alweer sinds drie weken roei, ren, heuvels trotseer, borstspieren opleuk, beenspieren versterk en buikspieren martel. En dat allemaal om in staat te blijven zelf mee te kunnen lopen op mijn eigen safari’s in Tanzania.

if it doesn't challenge you, it doesn't change you
Tijdens het crosstrainen blijven mijn ogen er naar kijken.
If it doesn’t challenge you, it doesn’t change you!
Wat een statement.

Direct moet ik aan de mannensafari van Mindful adventure denken. Al onze safari’s zijn een “real life challenge”. Ze hebben onverwachte verrassingen voor je in petto en dagen je uit op lichamelijk, emotioneel, cultureel, relationeel, mentaal en spiritueel niveau. Ze zijn erop gericht je te verbinden met wat echt is, wat waar is en wat voedend voor je is. Ze zijn bedoeld om je het gereedschap en de training te geven, om de ongevraagde uitdagingen in het leven aan te kunnen en daar liefst geen jaren over te doen. Want dat is echt niet nodig.

Read more

manipuleren

Manipuleren in relaties

Het verhaal dat je op anderen plakt is direct verbonden met je eigen verlangens. Je verlangt iets, de ander moet dat vervullen en als dat niet of onvoldoende gebeurt naar jouw idee of gevoel dan ga je de ander op zijn nek zitten, begint je verwijtende verhaal af te draaien of begint de ander te manipuleren. Als iemand wel doet wat jij verlangt, dan plak je waarschijnlijk een positief verhaal op die ander. Maar beide verhalen gaan over jou en niet over de ander. Onder beide verhalen staat het vervullen van je eigen verlangens via de ander centraal. En we vertellen onszelf daarmee dat geluk afhankelijk is van het vermogen van die ander om ons  gelukkig(er) te maken. Verliefdheid is dan ook niets anders dan het idee dat de persoon waar we verliefd op worden ons meer gelukkig kan maken dan anderen.

Read more

leeuwin luistert naar het verhaal

Wat is jouw verhaal?

De Tanzanianen hebben een fantastische vraag in hun taal rugzakje. Na de eerste begroetingen komt ie: “Wat is jouw verhaal”?

Die vraag draagt een van oorsprong groot bewustzijn in zich, namelijk dat wat een mens te vertellen heeft een verhaal is over een gebeurtenis en niet de gebeurtenis zelf. Het schept meteen een bepaalde afstand naar de inhoud van het verhaal. Ze weten dat ze een zwaar gekleurde versie krijgen. “Tell me your story”! Het bewustzijn dat iets maar een verhaal is, leidt tot groot vermaak en intense lachsalvo’s bij de nachtelijke kampvuren. Read more

de bijzondere relatie

De belofte van perfectie is het winnen en behouden van de ander

wachtenTegen de tijd dat ik uit mijn kindertijd kwam, was ik gebroken. Ik liep rond als een onvervuld kind verlangend en wachtend op “die ander” die tot in het extreme niet kwam. Vanaf het begin beleefde ik mijn relatief korte bestaan als een nachtmerrie door de afwezigheid van tenminste een liefhebbende volwassene die voor me zorgde en me voorzag van een beschermende veiligheid.

Niet meer wachten

Het moment kwam dat ik begreep dat ik ten onder ging als ik nog langer bleef wachten. Ik was 19 toen ik van de ene op de andere dag een radicale switch maakte van het behoeftige, wachtende kind naar een gevende persoonlijkheid. In de 20 jaar daarna ontwikkelde zich een top hulpverlener doordat ik precies wist wat ikzelf had gemist. Ik had mijn eigen behoeften doorgestreept en was daardoor volledig in staat om de ander in mij te ontvangen. Hierdoor wist ik de brug naar de wereld weer te slaan. Dat redde mijn leven maar veranderde niets aan de fundamentele spanning waarmee ik rondliep.

De ander

Die fundamentele spanning kwam voort uit het onverminderde geloof dat ik de ander nodig had om het te redden. En hoe kun je ontspannen als je innerlijke camera 24 uur per dag obsessief gericht is op de ander omdat deze gezien wordt als de primaire levensader? Het dondert echt niet of je jezelf in die overlevingsstrijd presenteert als iemand die neemt of geeft.
Want hoe kun je ontspannen als je tot op het bot gelooft dat je perfect moet zijn om voor elkaar te krijgen dat je gezien wordt en omarmd wordt door die begeerde “ander”.

Read more