leeuwin luistert naar het verhaal

Wat is jouw verhaal?

De Tanzanianen hebben een fantastische vraag in hun taal rugzakje. Na de eerste begroetingen komt ie: “Wat is jouw verhaal”?

Die vraag draagt een van oorsprong groot bewustzijn in zich, namelijk dat wat een mens te vertellen heeft een verhaal is over een gebeurtenis en niet de gebeurtenis zelf. Het schept meteen een bepaalde afstand naar de inhoud van het verhaal. Ze weten dat ze een zwaar gekleurde versie krijgen. “Tell me your story”!
Het bewustzijn dat iets maar een verhaal is, leidt tot groot vermaak en intense lachsalvo’s bij de nachtelijke kampvuren. Lees meer

mensafari Tanzania

Ontvangen is gelijk aan ontspannen

Ik leer iets de afgelopen tijd. Ik leer echt iets wat ik ongelofelijk moeilijk heb gevonden en vind.
Ik leer om te laten en zelfs om te stoppen. Ik leer om op tijd te zeggen: “luister dit gaat hem niet worden. Hier staan we echt heel anders in. We gaan elkaar hierin niet vinden, ik accepteer dat”. En tot mijn grote plezier laat dat knagende, zeurende, soms misselijk makende of zelfs scheurende gevoel van binnen, wat uren kan blijven hangen, los en ga ik over tot de orde van de dag. Alles tot op het bot uitwerken en doorploegen, wat heb ik mezelf en anderen daar veel mee aangedaan. Eerlijk ontvangen wat er is, is ontspannen.

Ik leer te ontvangen dankzij Tanzania. Ik ervaar hoe ik psychologisch met rust wordt gelaten in dat land door de mensen. En ik ervaar dat als ik zelf pogingen doe om een beetje in een ander te gaan wroeten, de reacties van hen me al gauw een oncomfortabel gevoel geven, met name over mezelf en wat ik aan het doen ben. In het begin miste ik het. Ik voelde me op mezelf terug geworpen. Ik voelde me alleen alsof er iets ontbrak aan diepgang en verbinding met de mensen daar doordat ik op hen niet mijn vertrouwde psychologiseringen kon loslaten. Het voelde alsof ik helemaal niet mezelf kon zijn. Maar na weken in Tanzania te zijn geweest, voel ik een ontspanning die het gevolg is van elkaar op tijd met rust laten. En als er een probleem is, dan wordt het besproken. Er wordt niet herhaald in dat gesprek en als het afgerond is, is het klaar. Dan wordt er ook niet meer op terug gekomen. Pogingen van mij daartoe, omdat het toch nog niet helemaal goed voelt of omdat ik nog iets ben vergeten te zeggen, worden vriendelijk genegeerd.

afstand tussen mensen ontvangen

by Paula French

Mijn meest indringende ervaring met leren laten is overigens jaren geleden al geweest met mijn moeder. In 2011 drong het op een avond plotseling tot mij door dat mijn moeder er niet zo lang meer ging zijn. Dat raakte me diep. Het raakte me vooral omdat de relatie met mijn moeder niet bepaald succesvol was geweest. Zolang ik me kon herinneren bevonden we ons op grote afstand van elkaar. Ik realiseerde me hoe pijnlijk dat was, veel pijnlijker dan als er iemand sterft waarmee je het goed hebt gehad. Ze ging vertrekken en ik zou verder moeten leven met het besef dat het tussen ons nooit was gelukt. Ik heb vreselijk gehuild.

De volgende dag ben ik naar haar toe gegaan. Ze zat aan haar tafel voor het raam in het verpleeghuis, een eenzame vrouw. Na wat gekeuvel viel het stil. En in die stilte hoor ik mezelf zeggen: “Mamma, jij en ik het is gewoon niet gelukt he? We hebben elkaar al die jaren niet kunnen ontmoeten. Ik heb er behoefte aan om dat samen met jou te accepteren”. Ze begon te huilen. ”Dat is toch verschrikkelijk”: zei ze. “Ik vind van niet”: zei ik zachtjes. “het is wat het is”. Ze zweeg lang. Toen ik een half uur later vertrok en bij de deur stond, keek ze me recht aan en zei: “ik ga het proberen Alne”.

samen ontvangen wat er is

by Lindsey Parker

Vanaf dat moment veranderde er iets tussen ons, het ontspande. Ik ging iedere week naar haar toe. Als ze weer zat te “slachtofferen” mocht ze dat van me. Als ze lag te kreunen, hield ik haar hand vast (dat had altijd grote weerstand bij me opgeroepen), ik reed haar rond in haar rolstoel en het kostte me geen moeite. Soms kon ze haar eigen hoofd niet meer overeind houden en liet ik haar tegen me aan leunen. Dat ging me door merg en been en mijn hart stroomde over van mededogen. Ook mijn moeder was veranderd naar mij. De vinnige uithalen bleven achterwegen. De wantrouwige opmerkingen, afstandelijke blikken, het gezucht en eeuwige spanningsveld lieten los, de strijdbijl was gaan liggen. We ontvingen elkaar eindelijk in hoe het was en ontspanden.

Negen maanden later stierf ze en ik was in vrede daarmee.

Het moment waarop we iets accepteren zoals het is, wordt het volledig ontvangen. Ik open me van binnen voor de waarheid en ontvang het. Alleen dan ontspant het in me. En vanuit die ontspanning lukt het makkelijker om ook het volgende wat zich aandient weer volledig te ontvangen precies zoals het is.

Ngorongoro Tanzania - foto Servan Ott

Als de dag zich ontvouwt…

Alweer twee weken in Tanzania, dit keer zonder reizigers, maar op zakenreis. Wat een bijzondere ervaring. Als ik ‘s ochtends de deur uitga, weet ik niet waar ik ‘s avonds beland. Ik ben af en toe letterlijk duizelig van alles wat ik meemaak. Zo belanden we gisteravond ongepland en in het pikkedonker bij Wag Hill Lodge buiten Mwanza. De kronkelende zandweg ernaar toe voerde ons afgelegen gebied in. De bush kwam ons tegemoet in het licht van de koplampen van de auto. Altijd spannend dit soort ondernemingen. Na een half uur staan we voor een houten poort. Rama slaat op de claxon en een jonge security man in een opvallende outfit opent de deur. Een rode baret? Een donkerblauwe legertrui? Perfect Engels? Dit is geen gewone bewaker. Een tweede man met rode baret en een opvallende rode jas stapt naar buiten, het gezicht heeft de strakke uitdrukking van iemand van de marechaussee. De toon naar Rama voelt als een verhoor. Ik voel me unheimisch worden.

Een motor stopt naast mijn kant van de auto. Wag Hill Lodge MwanzaEr komen drie meisjes door de poort naar buiten, de gezichten opvallend opgemaakt, goed in de kleren. “Zijn ze niet erg jong om uit te gaan”, gaat er door me heen, terwijl ik even met ze praat. Intussen krijgt Rama te horen dat we niet naar binnen mogen. De gasten slapen al en ze willen hun niet storen. Al slapen? Om 20.30 uur? Ik leg uit dat ik geen tijd heb om terug te komen, dat ik terugga naar Nederland en dat ik alleen even een indruk wil hebben van de sfeer van de lodge en dat ik nooit klanten naar een lodge breng die ik niet met eigen ogen heb gezien. De bewaker verdwijnt om de manager te spreken. Ik hoor Rama zeggen: “I don’t like this Alina, something is wrong here”. De manager weigert ons binnen te laten en we mogen morgenochtend terugkomen. Tot mijn verbazing dringt Rama aan om vanavond nog binnen te mogen, maar het mag niet baten. De manager bijt de bewaker door de telefoon toe dat nee, nee is.

Rama keert zwijgend de auto. “Dat waren schoolkinderen Alina”, zegt hij. Er zijn hier veel middelbare kostscholen in de buurt. Ik verbleek als ik snap waar hij heftig door is. Er zit daarbinnen een of andere hotshot of overheidsfiguur een party te geven, zegt Rama boos. Geen lodge zal ooit een touroperator weigeren die komt kijken of zijn klanten hier een mooie plek aan hebben. Zwijgend rijden we de weg terug. Vandaag een bezoekje aan de politie.

De dagen ontvouwen zich hier vanzelf.

Dat doen ze altijd, alleen ervaar ik dat in Tanzania tot in het extreme. Je daaraan overgeven stort je in het avontuur.

Zo kwamen we terecht bij een stokoude Sukuma Chief, Charles Kaphipa. Charles is een levend geschiedenisboek en gedurende anderhalf uur hang ik aan zijn lippen. Ten tijde van de Engelse overheersing werd Charles de nacht voor zijn inwijding als Chief van de Bukumbi regio tegen de grond geslagen. Zijn belagers hadden een graf gegraven waarin hij werd begraven. Een korte tijd lag hij daar tot benauwens aan toe, toen hij werd bevrijd. Dit ritueel diende het loslaten van zijn oude identiteit om geboren te worden als leider.

Charles bleek een Chief met visie en het hart op de goede plek. Zo maakte hij zich hard voor de positie en de veiligheid van oude vrouwen in zijn tribe. De Sukuma tribe heeft tot op de dag van vandaag vanuit bijgeloof de primitieve gewoonte oude vrouwen met rode ogen uit te roepen tot heks en te vermoorden. Die rode ogen zijn niet vreemd als je bedenkt dat de vrouwen koken op houtvuurtjes in ongeventileerde hutjes. Ik denk terug aan de pijnlijk brandende ogen en hoestaanvallen terwijl ik mijn gezicht probeer te beschermen achter een shuka tijdens maaltijden in Masai hutjes.

De oude vrouwen vonden bescherming bij Chief Kaphipa. Uiteindelijk hebben de Sukuma wraak genomen door zijn op leeftijd zijnde zuster te vermoorden. De kleinzoon van Charles vertelt hier emotioneel over tijdens het filmpje.

Later vertelt hij me dat de bedreigde oude vrouwen in een cirkel voor het huis zaten, vaak niet meer konden lopen en hun behoeften ter plekke lieten gaan. Hij ruimde hun faeces op en leerde respect te hebben en te tonen voor oude mensen van zijn grootvader.

Terwijl ik naar de verhalen luister, voel ik me verbonden en gelukkig. Zoveel mensen in dit land die me weten te raken. Hoe komt dat toch? En het antwoord dat in me opkomt is authenticiteit. De mensen hier leven het leven zoals het zich aandient. Ze zijn wie ze zijn. Ik bespeur weinig ideaal zelf. Alles ontvouwt zich ook in hen. Er wordt niet gesleuteld aan elkaar, geen verbeteringsmanie, geen psychologische analyses. Er wordt gehandeld in het nu naar beste kunnen en de consequenties worden geaccepteerd. De ervaringen zijn daarmee puur en onschuld kleurt het hart. De gezichten van oudere mensen zijn vaak krachtig, getekend en zacht.

Even later, zelf geloof ik het ook niet, sta ik in de flamingopose op het dak van het lerarenhuis in Mwanza. Ik volg een pittige yogales bij Nina en het zweet stroomt van mijn gezicht terwijl ik volkomen gelukkig geniet van het prachtige uitzicht over een schemerig Mwanza Rock City en Victoriameer. Boven me cirkelen tientallen vogels die zwart aftekenen tegen de avondlucht.

Dat ik dit allemaal mag meemaken.

de bijzondere relatie

De belofte van perfectie is het winnen en behouden van de ander

wachtenTegen de tijd dat ik uit mijn kindertijd kwam, was ik gebroken. Ik liep rond als een onvervuld kind verlangend en wachtend op “die ander” die tot in het extreme niet kwam. Vanaf het begin beleefde ik mijn relatief korte bestaan als een nachtmerrie door de afwezigheid van tenminste een liefhebbende volwassene die voor me zorgde en me voorzag van een beschermende veiligheid.
Het moment kwam dat ik begreep dat ik ten onder ging als ik nog langer bleef wachten. Ik was 19 toen ik van de ene op de andere dag een radicale switch maakte van het behoeftige, wachtende kind naar een gevende persoonlijkheid. In de 20 jaar daarna ontwikkelde zich een top hulpverlener doordat ik precies wist wat ikzelf had gemist. Ik had mijn eigen behoeften doorgestreept en was daardoor volledig in staat om de ander in mij te ontvangen. Hierdoor wist ik de brug naar de wereld weer te slaan. Dat redde mijn leven maar veranderde niets aan de fundamentele spanning waarmee ik rondliep.
Die fundamentele spanning kwam voort uit het onverminderde geloof dat ik de ander nodig had om het te redden. En hoe kun je ontspannen als je innerlijke camera 24 uur per dag obsessief gericht is op de ander omdat deze gezien wordt als de primaire levensader? Het dondert echt niet of je jezelf in die overlevingsstrijd presenteert als iemand die neemt of geeft.
Want hoe kun je ontspannen als je tot op het bot gelooft dat je perfect moet zijn om voor elkaar te krijgen dat je gezien wordt en omarmd wordt door die begeerde “ander”.

In de onvermoeibare inspanning om mijn persoonlijkheid te perfectioneren en de perfecte, wijze volwassene voor anderen te kunnen zijn, verloor ik het vermogen om te kunnen ontvangen. Maar dat gaf niet want ik had immers niets nodig. Ik kwam er een heel eind mee moet ik zeggen. En nog steeds profiteer ik van de vaardigheden die ik in die tijd allemaal heb ontwikkeld. Ik denk dat jij je eigen invulling hebt van jouw perfecte zelf.

Maar wat zat ik er naast!

De diepe ontspanning waar ik in wezen naar zocht, kwam pas toen ik zag dat ik die “felbegeerde ander”, die overigens hopeloos tekort bleef schieten, maar waar ik al mijn behoeften en verlangens op bleef projecteren, al lang niet meer nodig had om het te redden.

drinkplaats AfrikaDe diepe ontspanning die ik eigenlijk zocht, kwam pas toen ik die illusie losliet, waardoor ik eindelijk begon te zien en te voelen wat mijn echte levensader was; het bestaan zelf. Dat wonderbaarlijke gebeuren in en om mij heen dat me iedere dag van zuurstof voorziet, zorgt dat ik te eten en te drinken heb, zorgt dat ik regenereer tijdens mijn slaap, me warm houdt en ruimte geeft. Een volstrekt onpersoonlijk maar volledig liefdevol en intelligent systeem dat mij alles geeft wat ik in essentie nodig heb.

Ik ben al die tijd veilig geweest net als jij.

En maakt het nog uit hoe perfect je bent? Maakt het uit hoe je doet en wat je doet als het niet de exclusieve relatie met de ander is waardoor je overleeft of veilig bent? Krijg je bijvoorbeeld geen zuurstof meer als je een moord hebt gepleegd?

De belofte/illusie van perfectie is de aandacht en zorg van “de ander” als levensader te winnen en vervolgens te behouden.
Daar doorheen te kijken is de grootste bevrijding die je jezelf kunt geven en herstelt je natuurlijke lijntje met het bestaan. Het zal alles veranderen, echt veranderen. En wat een vreugde maakt dat in je los. Je bent vrij. Begrijp dit alsjeblieft. Het is de sleutel tot jouw vrijheid.

En het is ook daarom dat juist de natuur als de spiegel van je werkelijke levensader, je zoveel te bieden heeft in je bevrijding van het diepgewortelde idee dat je niet zonder de ander kunt.

 

 

Pelgrimage Ngorongoro

Een pelgrimage in Ngorongoro Krater Hoogland

Ngorongoro TanzaniaEen pelgrimage is van oudsher een reis naar een plek met een bijzondere (vaak religieuze) betekenis. Maar als moderne pelgrim ga je op een reis vol innerlijke ontdekkingen. Doorgaans maak je geen gewone reis van A naar B. Een belangrijk aspect van het pelgrimeren is dat je nergens hoeft aan te komen. Zoals de bekende Vietnamese Mindfulness grondlegger Thich Nhat Hanh het verwoordt: “We stellen onszelf geen doel of hebben een specifieke bestemming, dus we hoeven ons geen zorgen te maken of op te schieten. Lopen is geen middel maar het doel. Elke stap die je zet maakt je gelukkig, vreedzaam en sereen”.

In die zin zou je kunnen zeggen: een pelgrimage is zijn, het omarmen van dit moment, het nu. En het pad  is een metafoor voor het leven. Met ups en downs – het hoort er allemaal bij. En terwijl je onderweg bent – feitelijk zijn we allemaal continu onderweg –  probeer je bewust niets anders te doen dan het leven ontvangen zoals het zich aandient. In die ontvankelijkheid begin je in jezelf allerlei heerlijke ontdekkingen te doen.

Terwijl je loopt zonder gericht te zijn op een doel, begin je iedere stap als een wonder te beschouwen. En dat is ook de realiteit. Het is een wonder dat je twee benen en voeten hebt die jou voortbewegen over een bolletje dat met 70.000 km per uur door het heelal scheurt. Lopen en zitten in bewuste aandacht maakt gelukkig. Vertragen helpt daarbij. Hoe trager je alles doet hoe makkelijker het is om je aandacht erbij te houden. Bewust je aandacht erbij houden zonder ergens ook maar iets van te willen, laat een gevoel van geluk in je hart opwellen.

De moderne, actieve en over het algemeen bezorgde westerse mensen hebben geen tijd om ontspannen over paadjes te lopen of onder een boom te zitten niksen. Wij houden ons bezig met een vaak overactieve denk- en gevoelswereld die eindeloos fascineert, dirigeert en commandeert. Wij hebben geen idee hoe de aandacht die we hier constant aan geven ons opsluit in onszelf en een sluier legt tussen ons en de wereld. We zijn gestopt met kijken en luisteren en zien de wereld niet meer als een zich steeds vernieuwend avontuur maar als een zich herhalend, patroonmatig gebeuren waar we ons regelmatig dood in vervelen en doorheen ploegen of slepen.

pelgrimage NgorongoroHet lopen over paden in bizar mooie natuur, het regelmatig zitten met jezelf alleen zonder smartphone in je hand, het terugbrengen van de “last” van bezittingen tot een redelijk minimum en de confrontatie met een volstrekt andere wereld en cultuur dan je gewend bent, zetten je zintuigen weer aan en zelfs op scherp. Daarmee breek je tijdens een pelgrimage door je sluiers heen.

Maar dan ben je er nog niet. Dan mag je de ramen nog wijd openzetten en laat je die wonderbaarlijke werkelijkheid binnenkomen, binnen denderen, liefst zich in je uitstorten. En je leert ontvankelijk te blijven en niets anders te doen dan te ontvangen wat je wordt gegeven.

Hoe open je je meer en meer voor al die geschenken die je in ieder moment worden gegeven?

Dat is de vraag waar de meeste mensen hulp bij nodig hebben. Zo ook ikzelf jaren geleden. Dat proces van openen is wat genoemd wordt wakker worden, wakker worden uit de droom, wakker worden uit illusie, uit dat wat niet echt is. Wakker worden uit die fascinatie voor je verhalen en je gevoelens die je opsluiten in jezelf en langzaam hebben doen verpieteren.

Maar als je wakker wordt uit die vaak nachtmerrie-achtige verhalen die je jezelf hebt verteld blijk je je te bevinden in een prachtige, heerlijke, zinnenstrelende, avontuurlijke wereld! Ik gun het iedereen.

Karibu/welkom

Hoofdfoto door Lizanne Croonen tijdens kerstsafari 2016

grateful crocodile

Dankbaarheid tonen door dieren

De eerste keer dat ik me bewust werd van het vermogen van een dier om dankbaarheid te voelen en tot uiting te brengen was ik 18 jaar oud. Ik was met een vriendin naar Frankrijk nadat we allebei geslaagd waren. We zaten in een waterfiets te klooien toen ik iets frommeligs in het water zag liggen. Het bleek een doodgewoon musje dat op het eerste gezicht behoorlijk dood overkwam maar even later zagen we het een fractie van een beweging vertoonde. We gingen aan land en ik heb daar uren in de schaduw van een boom gezeten met een zielig hoopje mus in een handdoek op mijn schoot. Na lange tijd kwam er wat leven in het beestje, droogde het verder op en herstelde het volledig. Ik bracht het naar Lees meer

dependency

Het meest ondermijnende idee van onze “mind”

De oorzaak van al je ellende, wortelt in het idee dat
je de ander nodig hebt om
gelukkig te kunnen zijn.

En….
Wat heeft dit idee je tot nu toe opgeleverd?

Wat ik zie…….
is een spoor van vernieling door mijn leven, het jouwe en de wereld.

Het doet namelijk zo zeer als de ander tekort schiet, dat dit idee…

systemen van onderdrukking heeft gecreëerd en in stand houdt,
oneindig veel vormen van psychologische manipulatie en geweld toepast,
miljarden relaties heeft laten sneuvelen,
miljarden mensen heeft gedood,
miljarden dieren heeft gepijnigd en misbruikt,
de planeet heeft uitgewoond.

Ga met me mee naar Afrika
In 14 dagen laat ik je samen met de wilde natuur zien wat nodig is
om los te komen van dit verschrikkelijke idee.

Je alternatief is vrij zijn,
doodeng, maar het is niet anders.

 

Foto Lizanne Croonen voor Mindful Adventure

liefde

Je essentie is vrij en in en in sweet

ontmoetenTijdens onze safari’s naar Tanzania neem ik je ook graag mee op een innerlijke reis. Een reis met als doel je meer te verbinden met wie je echt bent; ontspannen, levendig, verbonden, helder, vrij en liefdevol.
Het is mogelijk dat je na deelname aan een safari graag verder wilt op de ingeslagen weg. Of je wilt geen safari maar wel coaching bij het loskomen van beperkende patronen en je meer vrij en verbonden voelen. Dat kan met behulp van individuele coaching bij Mindful Adventure

Eigenlijk wil iedereen zich graag verbonden, zacht, krachtig, helder en vrij voelen. Daarvoor  is het nodig om ontspannen te zijn. Ik heb zelf ervaren dat mij daarbij niets anders in de weg zit dan angst. Spanning en angst zijn twee handen op een buik.

Wat je in de weg zit om te ontspannen is angst.
Wat je onder angst nog meer in de weg zit is iets hulpeloos dat naar liefde zoekt.

Wanneer je nadenkt over angst, denk je waarschijnlijk direct aan onaangename situaties. Situaties zoals verlies van je baan, je partner, je huis, je kinderen. Je denkt misschien aan de angst controle te verliezen alleen te staan of misbruikt te worden. In Afrika zal er angst voor honger of dorst, droogte of verraad zijn. Je werkt terecht aan deze angst als het minder goed met je gaat. Maar hoe zit het eigenlijk met de angst om ten volle te leven?

verlegenHerken je dit bijvoorbeeld:

  • je ademt hoog in je borst i.p.v. ontspannen in je buik
  • je laat je gaan op een feest, hebt luidkeels meegezongen of wild gedanst en de volgende dag voel je schaamte
  • je krijgt een compliment en je weet niet waar je moet kijken of begint te blozen
  • je merkt misschien hoe eng het is om iemand langer dan een moment in de ogen te kijken, zeker als je hem of haar aantrekkelijk vindt.
    Veel van je angsten hebben te maken met fijne gevoelens, vrije bewegingen, spontane uitingen, krachtig of zelfs wild zijn, zichtbaar te genieten, liefde te tonen of ongegeneerd gelukkig te zijn. Mensen kunnen zelfs bang zijn om slim, enthousiast, lief of eerlijk te zijn.

Angst voor je gevoelens van liefde, vrijheid, spontaniteit, overgave en laten zien wat er in je leeft is de moeilijkste angst om te overwinnen.

Elke keer dat je het aangaat, zal je een moeilijk te verdragen kwetsbaarheid ervaren. Ken je dat gevoel nadat jij je hand hebt uitgestoken naar de ander en je hand wordt genegeerd? Je zult helder en ontspannen genoeg moeten zijn om niet in de veilige vertrouwde vermijdingen terug te vallen. Dat is waarom het belangrijk is mensen en situaties op te zoeken die ondersteunend naar je zijn en weten wat er nodig is om je muurtjes blijvend te ontspannen.

Ontspanning betekent in essentie zonder verdediging zijn.
En dat zou wel eens het moeilijkste kunnen zijn wat er is, maar het is de weg naar wie je werkelijk bent, achter alle eigenschappen die je onderweg hebt aangeleerd.

meditatieIk gebruik veel technieken uit het Clarity Proces van spiritueel leraar Jeru Kabbal. Daarnaast put ik uit 27 jaar ervaring met lichaamswerk, ademwerk, “the work” van Byron Katie, hypno- en regressietherapie en heel veel meditatievormen.
Deze praktische technieken hebben vaak een directe vermindering van spanning, angst en onzekerheid tot gevolg, vergroten het gevoel van levenslust en verbondenheid, kunnen ziekten en klachten helpen verminderen en zetten bovenal een ontwikkeling in gang tot een warme en respectvolle manier van omgaan met jezelf en je omgeving.

Je bent van harte welkom voor een coachingstraject in het Mindful huisje in Hoorn.

https://mindfuladventure.nl/contact/

quote byron katie

Keep it real

Tijdens een safari van Mindful Adventure wordt een ander perspectief geboden op de werkelijkheid. quote

Hoe bizar het voor sommigen ook klinkt; we hebben ten onrechte geleerd dat wij een uniek wezen zijn dankzij de unieke gedachten en gevoelens die onze unieke persoonlijkheid kenmerken. We geloven daarmee ook dat we geluk moeten zoeken op het niveau van deze unieke persoonlijkheid.
En zodra we geloven dat geluk te vinden is op het niveau van onze persoonlijkheid, zullen we er alles aan doen om die persoonlijkheid te verbeteren om daarmee de omstandigheden (liefdesrelatie, hoeveelheid en kwaliteit van vrienden, werk, huis, financiën etc te verbeteren).

quote 2Tot onze frustratie blijkt dat verwerven van geluk nog niet zo makkelijk te zijn. Het ontbreken van die felbegeerde staat van geluk wordt zichtbaar in de verlangens die we de godganse dag najagen.
Het lijkt alsof we gevangen zitten in een beweging die gaat van pijn naar geluk. Ieder moment proberen we weg te zwemmen van ongemak naar toestanden van gemak, plezier en liefst extase zoals ook de hedendaagse dynamiek rond “optimaal” leven laat zien. En als het even wat minder gaat, maken we ons al snel zorgen.

quoteIn de ban van boodschappen als “de secret” zijn we losgebarsten in een hernieuwd enthousiasme om niet alleen anderen maar ook het universum naar onze wensen te manipuleren. Vaardigheden als positief denken beloven ons dat we eerder krijgen wat we willen. Zelfs verlichting draagt de ultieme belofte in zich naar absolute liefde en absolute vrijheid.  We vergeten dat iedere persoonlijke wens laat zien dat we niet in verbinding zijn met de compleetheid van wie we in essentie zijn. Het streven naar meer en beter komt uit je mind en niet uit je essentie.

Zodra ik facebook open, slaan de quotes me om de oren die me vertellen dat ik kan bereiken wat ik geloof te willen, dat ik niet met minder genoegen hoef te nemen dan het mooiste wat ik me kanvoorstellen en dat ik mag verlangen naar overvloed en ontelbare zegeningen. Op deze pagina vind je een aantal voorbeelden. Er wordt me beloofd dat ik de schepper ben van en controle heb over mijn bestaan en wat me ten deel zal vallen. 

Maar als ik een ding heb geleerd in mijn leven is het wel dat alles wat ik dacht te weten en iedere wetmatigheid die ik aan het leven toeschreef vroeg of laat onderuit werd gehaald door zijn tegendeel.

Ook heb ik geleerd me niet alleen met mijn eigen “soort” te hoeven omringen maar lief te hebben wie er voor mijn deur staat en tevreden te zijn met me te verbinden met wie er ook op mijn pad verschijnt, ook als deze mensen mij niet te bieden hebben wat ik persoonlijk denk te willen. 

quoteWe kunnen bereiken wat we willen, veronderstellend dat iets bereiken wat je wilt geluk brengt, in ieder geval meer geluk dan je nu “bezit”.En in die zucht naar optimaal leven en geluk alleen of samen, geloven we dat een goed gevoel betekent dat we goed zitten, zelfs dat je samen bent gevallen met je essentie.

We geloven dat we te reparen zijn en dus dat we beschadigd zijn. En we besteden veel tijd en moeite aan alles wat ons weer een beetje meer kan helen. Veel quotes prikkelen ons om nog meer te willen en nog hoger te reiken.

quote

Maar geluk is niet te vinden op het niveau van de persoonlijkheid. Dat komt doordat de drijvende motor onder die persoonlijkheid, al je “karaktereigenschappen (lees patronen en gewoonten) en vaardigheden” zich manifesteren vanuit de basale drang te overleven. Iedere gedachte, ieder gevoel, iedere wil of wens dient het eigen overleven. Daar is op zich niets mis mee. Sterker nog het is wat het is. Onze mind is daarop gebouwd en met een goede reden. Maar gelukkig is er nog een andere kwaliteit aanwezig in ons. Iets zo vrij en lieflijks, iets zo compleet in zichzelf dat overleven en alle angst die daar het gevolg van is gezien kan worden in welke vorm het ook verpakt is.quote

Het enige wat we hebben te doen is onderscheid maken in ieder moment tussen wat zich manifesteert vanuit de realiteit en wat zich manifesteert vanuit onze eigen gedachten- en gevoelswereld. En dan bepalen wat je gelooft. Geloof je wat je denkt en voelt of geloof je wat je echt ziet, hoort, ruikt, proeft en voelt met je huid. Geloof je de realiteit of geloof je wat de overleefmachine je voortovert?

Ik denk dat ik daarom zo geraakt wordt door Jeff Foster, die oproept vanuit receptief bewustzijn alles toe te laten, te voelen wat zich aandient, getuige te zijn van al die bewegingen in je en buiten je en ze te accepteren, te accepteren, te accepteren, niets uitgesloten. Je ervoor te openen en het in je hart te nemen precies zoals het is. De dag te ontmoeten zonder dat de dag er anders uit hoeft te zien.
Het leven naar je toe durven laten komen, zonder iets te willen bereiken of iets te willen hebben of je goed te hoeven voelen.

het doel komt naar je toe

 

Zie het lieve mensen, die bizarre oproep om altijd maar meer, meer en nog meer te bereiken, het obsessieve bezig zijn met wat je allemaal wilt.
Je mag ontspannen in alles wat er al is.

 

Eindelijk rust. Eindelijk tevreden!

 

 

 

 

Victoriameer Tanzania

Zeven bijzondere plekken in Tanzania

Ukerewe eiland in het Victoriameer

Uren heb ik op deze bijzondere plek gezeten, alleen met een biertje terwijl Msafiri met malaria in het hotel lag. Ik laat me zakken in een vredige staat die je soms op een lege zomerdag kan overvallen. Het water maakte kleine golfgeluidjes, een paar jonge knullen zitten geluidloos op een paar stenen, terwijl ik me opende voor de stilte die hangt over het water. Een paradijsje op aarde. Lees meer