hetzelfde zijn als mannen

Liefst met een sigaar

Een unieke vrouwensafari naar Zuid Tanzania

Ik ben geboren in de beginjaren 60, onwetend van de waanzinnige (jeugd)revolutie die bezig was los te barsten. Van het beroemde driedaagse Woodstock festival kreeg ik iets mee, maar ik werd pas wakker voor wat er gaande was toen ik op mijn 9e mijn eerste singeltje kreeg van Shocking blue. Venus! Het sloeg in als een bom en maakte ongekende gevoelens in me wakker. Al gauw zat ik iedere week achter Top Pop. En Nicky van Fleetwood Mac was mijn grote image-voorbeeld. De song: “You can go your own way” bleek een leidraad te zijn. Ik ben er nooit mee gestopt eigenwijs mijn eigen koers te volgen. Het duurde nog tot mijn 13e voor ik mijn eerste feestje meemaakte en slijpend op Angie van de Rolling Stones de eerste verliefdheidsgevoelens beleefde. Ik geloof dat ik nog niet eens borsten had als lucifershoutje maar wel een strakke wrangler.

Wild en vrij

Dansende vrouwen in Udzungwa MountainsAl gauw zat ik regelmatig in de kroeg en op dansfeestjes. Dat kon allemaal want mijn moeder had al vanaf het begin een zekere opvoeding van mij verzuimt en mijn vader was goddank buiten beeld. Vanaf het eerste moment dat ik ging dansen op die waanzinnige stroom van goede muziek in de jaren 70 stond er een wilde meid op de dansvloer. Ik wist niet wat me gebeurde maar ik knalde door de hele ruimte heen, wild schuddend met mijn hoofd vol krullen. Mijn lichaam was vrij. Ik kende geen schaamte. Ecstatic dance was toen nog niet uitgevonden maar ik had dat zeker niet nodig. Ik dronk teveel, ging veel te laat naar bed, maar rookte niet. Desondanks zat ik op het Gymnasium en wachtte mij een succesvolle toekomst. Ik wist niet beter dan dat ik gelijk was aan jongens en dat ik hetzelfde kon als zij en eerlijk gezegd vaak nog wel beter was in het een of ander.

 

vrouw zijn was niet helemaal okayHet kwam never niet in me op dat ik minder zou zijn of minder kansen zou hebben dan jongens. Wel begreep ik dat emoties hebben of laten zien niet veilig was, want het werd zwak gevonden. Ook begreep ik dat voelen überhaupt gelijk stond aan afhankelijk zijn en dat wilde ik natuurlijk niet gevonden worden. En natuurlijk voelde ik diep van binnen ook dat er iets verkeerd was met een meisje te zijn. Maar wat precies?
De “oudere” vrouwen echter vochten de strijd van hun leven. Het was een tijd van krachtig feminisme,  vrouwenrechten, emancipatie, educatie, meer en betere banen, conflicten in het huwelijk en niet te vergeten sexuele vrijheid. Het was een herleving van vrijheid, gelijkheid en broederschap met als extraatje love&peace! En er was kracht voor nodig, heel veel kracht.

We moeten alles kunnen

alles kunnenSindsdien hebben vrouwen zich in rap tempo ontwikkelt van huisvrouw tot……… ?, ja tot wat niet eigenlijk. We studeren, werken vaak full time, krijgen kinderen, blijven de meeste zorgtaken verrichten,  rennen onze benen uit het lijf om de kinderen naar al die leuke hobbies te brengen, organiseren allerlei sociale evenementen, lezen de krant, schrijven interessante en mooie boeken, doen allerlei spirituele en persoonlijke ontwikkelingscursussen, moeten er mooi uit blijven zien, dus ook nog drie keer per week naar de fitness of yoga. We koken nog steeds vaker dan mannen en voelen ons nog steeds te onbevredigd in onze relaties. Rama vat dat laatste probleem eigenlijk kort maar krachtig zo samen: “Ja Alina, mannen willen helemaal geen zoete woordjes tegen vrouwen zeggen, ze willen ze voornamelijk krijgen”.
Geen wonder dat velen van ons, waaronder ik, opgelucht adem haalden toen de boel op slot ging vanwege Corona. Eindelijk rust, eindelijk zijn.

We hebben bewezen dat we intelligent, sterk, succesvol, en super moeders zijn en daarmee veel gewonnen. Maar hebben we ook iets verloren? En wat dan?
Welke schaduwkanten kleven er aan de emancipatorische ontwikkeling van vrouwen?
Aan welke nieuwe imago’s moesten we voldoen van onszelf en anderen?

In hoeverre is het functioneren van vrouwen nog verbonden met hun natuurlijke geaardheid?
In hoeverre is onze ontwikkeling verlopen in balans met onze natuurlijke ritmes.
Wat betekent het eigenlijk echt om vrouw te zijn? Hetzelfde zijn en kunnen als mannen? Met de benen op tafel, liefst met een sigaar tussen de vingers?
Of hebben we onze vrouwelijke “roots” opnieuw wakker te schudden, te ontdekken en te omarmen? En hoe ziet dat er vandaag de dag dan uit? Welke waarde heeft dat in onze samenleving? Wat voegen we toe als we zakken in ons bekken, rust nemen, durven zijn in plaats van doen, luisteren naar onze diepere informatiebronnen, in harmonie komen met wie we echt zijn en liefdevol zorg nemen voor onszelf?

Tijd voor een vrouwensafari – Awakening Roots
Een initiatiereis voor vrouwen

in rustDit soort vragen en het opnieuw of krachtiger verbinden met wat het voor jou betekent om vrouw te zijn en daarin jezelf te zijn, gaan we opzoeken tijdens deze reis. Welke verloren schatten draag je bij je?
Ingebed in onze eigen cultuur waar iedereen gevormd is vanuit dezelfde waarden en normen is het moeilijk te zien of, waar en hoe we onze oer energie afknijpen. We zien wel de gevolgen ervan: menstruatieproblemen en andere vrouwenklachten; vermoeidheid; burn outs; meer en meer alleenstaande vrouwen; klagende en dus ontevreden vrouwen; moeten, moeten, moeten; haast, altijd haast. Veel vrouwen zijn krachtig en uit hun kracht tegelijkertijd.

Onder de inspirerende leiding van Hermine Schoneveld en Carole Verbeeck gaan we de uitdaging aan om ons te verbinden met de Afrikaanse oer-natuur en onze Afrikaanse zusters. Hoe is het met hen? Hoe verhouden zij zich anno 2021 tot hun vrouw-zijn? Waar staan zij mee in contact en waar niet? Voelen zij zich ondersteund, beschermd en gedragen door mannen?
Hoe ervaren zij hun relatie met mannen en met andere vrouwen? Welke wijsheid hebben zij op het gebied van heling? Hoe ervaren zij volwassenheid? Welke rituelen maken deel uit van hun leven en wat betekent het voor hen? En we streven ernaar oprecht met hen te delen want ook zij kunnen zich aan ons spiegelen.
Met behulp van de wilde natuur, elkaar, rituelen, dansen, lopen, zijn, vertragen, samen met onze Afrikaanse zusters wassen, koken, eten en meer, gaan we alles toelaten wat gezien en gevoeld wil worden. We mogen en willen niets liever dan zijn met wat er is en met wat zich wil ontvouwen.

Karibu Mindful Adventure, Karibu Tanzania

A group of witchdoctors

 

vrij bewegen

Vrij bewegen is bedolven onder schaamte en ongemak

Waar je ook komt, of het nou in Afrika of Europa, China of Nieuw Zeeland is, overal zie en merk je dat mensen veel spanning met zich meedragen op vrij bewegen.

Zodra ik dan ook tijdens een solo-retreat of safari uitnodig om te dansen of bepaalde bewegingen te maken zoals het schudden van het lichaam of wiegen, komt er een ongemakkelijke sfeer, worden er afgepaste bewegingen gemaakt, of verontschuldigend gezegd dat men op de dansvloer wel durft te bewegen.

Kijkend naar dansvloeren, ook hier in Afrika, valt echter op dat veel mensen ingehouden dansen, en patroonmatig dansen (steeds dezelfde bewegingen). Het bewegen mag eigenlijk niet of binnen goedgekeurde kaders. We kijken wel graag naar dansers die binnen de setting van een optreden vrij bewegen en gek mogen doen.

vrij bewegenZodra we een actieve ademmeditatie doen waarin je helemaal vrij bent om je impulsen te volgen, te bewegen met je lichaam, spanning uit je handen te slaan, op je kop te gaan staan als je dat wilt, komt er ongemak op, schaamte, schroom om jezelf zo vrij te laten.

Een natuurlijke expressie van zichtbaar genieten

Voor kinderen is vrij bewegen, stoeien, dollen, over de grond rollen, rennen, springen, dansen, koprollen maken een natuurlijke expressie van hun levenslust, een spontaan opvolgen van hun impulsen waarbij ze zichtbaar genieten van hun lichaam.

Zichtbaar genieten van ons lichaam, daar zeg je me wat. Dat is behoorlijk beladen geraakt bij veel volwassenen. Hier in Tanzania mogen man en vrouw elkaar absoluut niet spontaan aanraken als anderen dat zouden kunnen zien. Een huppeltje maken of gek doen op straat, levert je meteen van alle kanten (uit)lachsalvo’s en/of geroddel op. Read more

solo retraite Tanzania

Veel gedachten zijn in je brein als een virus in je lichaamscel  

Wanneer een virus een cel infecteert, zal deze cel – de zogenaamde gastheercel – duizenden identieke kopieën van het oorspronkelijke virus gaan produceren.

Citaat uit Wikipedia

solo retraite TanzaniaHet geloven van een gedachte

Het geloven van een bepaalde gedachte kan je een leven lang ongelukkig maken. De bron van je gedachte kan een traumatische ervaring zijn of een onhandige boodschap van je moeder of vader toen je klein was en alles daar tussenin.

Een boodschap die diep binnen kan komen, is bijvoorbeeld dat het kind lelijk of te dik is. Het diepe geloof van een kind in de waarheid van die boodschap kan vervolgens een leven lang pijn, ongeluk, eetstoornissen en andere ellende veroorzaken. Het kind nam het perspectief van de boodschapper over en begon zelf duizenden gedachten te produceren die deze eerste boodschap bevestigden. Deze verpestten blijvend de oorspronkelijke zorgeloze staat waarin het kind verkeerde. Daar heb je je virus. Read more

covid19 en angst

De grote verschuiving na Covid 19?

Het leed van Covid 19

Ik zie en hoor net als iedereen veel schrijnende verhalen, zorgen, oproepen om wakker te worden, rancune, boosheid, voor en tegens, dodenaantallen en meer langskomen. En het spijt me oprecht dat er zoveel leed speelt op allerlei niveaus. Ook Mindful Adventure is hard getroffen het laatste jaar en ik heb geen idee hoe de toekomst eruit zal gaan zien. Het is zorgwekkend. Ik heb keihard gewerkt aan mezelf en voor dit prachtige produkt en toch lig ik er niet wakker van dat we het misschien niet gaan redden “dankzij” Covid 19. Read more

gelong thubten

Word gelukkig als een boeddhistische monnik

Meditatie in het smartphonetijdperk

Het lezen van dit boek roept levendige herinneringen op uit mijn eigen retraite verleden. Herinneringen die me naar Bodhgaya in India brengen, een plek waar ik regelmatig kwam. In Bodhgaya staat de zogenaamde Bodhi-boom, (een ent van) de boom waaronder Gautama Boeddha verlicht zou zijn geworden. Bodhgaya, en met name de stupa (tempel) waar ook de beroemde boom staat, is een pelgrimsoord voor boeddhisten – de keren dat ik er was zag de straat rood van de boeddhistische mantels. Dag in dag uit prevelen de monniken hier hun gebeden, doen hun prostraties en – belangrijk onderdeel van hun praktijk – delen aalmoezen uit aan de vele bedelaars, die speciaal hiervoor uit de wijde omtrek naar toe zijn gekomen.

Read more

hyenas

De navelstreng naar de wereld

Ik ben in Tanzania gaan wonen om mezelf te confronteren met dwangmatige verlangens die ik in de hoekjes van mijn mind zag koekeloeren. Verlangens die me doen denken aan de glinsterende oogjes van hyena’s, die wachtend op hun kans aan de rand van het bush camp, middenin de Serengeti, door de struiken gluren betrapt door mijn zaklamp. Verlangens als kwijlende hyenas in de pikdonkere nacht, geduldig in de wetenschap dat ze vroeg of laat weer ruimte krijgen om hun dwingende nood te ledigen.

Ik verlang naar vrijheid

Dat moet wel want ik heb hier in Tanzania ongekend geleden. Zonder dat grote verlangen naar vrijheid was ik allang weer huiswaarts gekeerd. Read more

mindfulness solo retreat Tanzania

Waar wil je zijn deze winter?

Overwinteren in Tanzania iets voor jou?

Het aantal besmettingen met Covid 19 is deze week opnieuw gestegen in Nederland. In België zijn verschillende maatregelen om diezelfde reden weer aangescherpt. Barcelona in overwinteringsland Spanje is vanwege het toenemende aantal besmettingen van code geel naar code oranje gegaan (alleen noodzakelijke reizen) en aan vakantiegangers is meegegeven hun reis eventueel voortijdig af te breken. Kortom, een tweede golf is waarschijnlijker en in feite al begonnen. Ik volg de ontwikkelingen rond Covid 19 zoals een kat een muis volgt. Zowel de officiële visie als de tegengeluiden en onafhankelijke stemmen hebben mijn aandacht. Maar hoe je ook aankijkt tegen Covid 19, het beleid is duidelijk met bovenaan de 1,5 meter maatregel en daar heb je gewoon mee te maken.

solo retreatDe bui zien hangen

Gezien de ontwikkelingen zie ik de bui alleen maar meer hangen voor ouderen en andere risicogroepen. Ook al wordt er weer gesproken over verscherpte maatregelen die komen zodra de ziekenhuisopnames en IC’s weer beginnen te stijgen, ik denk niet dat de samenleving opnieuw gelockt kan worden zoals afgelopen maart. Gezien het feit dat er in Nederland maar 248 mensen zijn overleden binnen de werkzame leeftijd, zou het me verbazen als de “jongeren” zich weer laten beperken en de economie opnieuw laten beschadigen om ouderen en kwetsbaren te beschermen. Dit betekent dat ouderen en kwetsbaren in een drukkere samenleving meer risico gaan lopen en aangewezen zijn op zichzelf of mogelijk verregaande beperkingen krijgen opgelegd. Read more

Erbij durven blijven

Angst aankijken en loslaten

Een schonere wereld betekent angst aankijken

Wanneer “verborgen” angst je beslissingen bepaalt, zul je niet veranderen wanneer dat wel van je wordt verlangt. Dan loop je vast.

Als ik moe maar toch energiek arriveer op het vliegveld van Mwanza word ik opgehaald door Rama die even fit en relaxed oogt als altijd. Rijdend naar huis verbaas ik me over het drukke straatleven. Alles is nog even levendig als voor ik vertrok. De Tanzanianen zijn voor een groot deel gestopt met alle extra maatregelen. Er zijn immers volgens de regering nog maar 66 actieve Covid 19 patiënten. Maar sterker nog is de invloed van maandenlang gespannen wachten en voorbereiden op uitbraken onder de eigen bevolking, maar niets van dat alles. De Tanzaniaan overlijdt als altijd meer aan de bekende aandoeningen als malaria, tuberculose, Hiv en ondervoeding dan aan Covid 19. En dat neemt het volk gewoon zelf waar.

President Magufuli is daarom hard op weg de held van Afrika te worden. Waar buurlanden als Kenia en Oeganda extreem lock(t)en, weigerde hij de economie te beschadigen die de dood zou betekenen van vele mensen die afhankelijk zijn van de dagelijkse “hand tot mond” economie. Waar in Kenia en Oeganda de wanhoop, het geweld en de dood door honger nog steeds toenemen, is Tanzania een oord van rust en vrede. De mensen bereiden zich voor om de ontstane voedseltekorten in de beschadigde buurlanden te kunnen aanvullen, zodra deze de grenzen weer openen.

Al gauw word ik meegenomen in de algemene sfeer van opgewekte werkzaamheid. Maar ik zorg dat ik nergens naar binnen ga waar een gebrek aan ventilatie is en vraag mensen  genoeg afstand te houden, wat iedereen welwillend doet. In de officiële kantoren draag ik een mondkapje. Het virus lijkt in Tanzania een misplaatste grote grap maar ik ben nog niet zover om alle voorzichtigheid los te laten.

Mijn hart volgen

Er is veel met me gebeurd in de afgelopen maanden. Mindful Adventure brak in 2019 net door en 2020 begon beter dan ooit. Van het ene op het andere moment lag het stil zoals zoveel bedrijven en bedrijfjes. In Nederland onderging ik de gebeurtenissen opvallend rustig, bereid om met het lot mee te bewegen. Het werd overal stil, zo ook in mij. Het enige wat ik deed was met succes een actie op touw zetten voor het team van Mindful Adventure Waja Siriamali waar inmiddels vier kleine bedrijfjes uit zijn ontstaan. Alle bedrijfjes voorzien in een basisbehoefte van mensen namelijk voedsel: kippenfarm, voedsel bezorgen, veeteelt (geiten) en gas. Het werkt. Moet ook ik omscholen en me bezig gaan houden met het oogsten van eieren of groenten in kassen? Het komt me niet onaantrekkelijk over. Read more

corona online coaching

Van emotionele armoede naar innerlijke rijkdom

“Economische schade door de corona crisis valt in het niet bij de emotionele verarming schrijft redacteur van de Volkskrant Peter Giesen op zaterdag 18 april. Hoe lang houden we het leven in de anderhalve meter samenleving vol?”; vraagt hij zich af.

Wat volgt is een opsomming hoe etentjes, borrels en feestjes, concerten, theaterbezoeken zijn afgezegd, niet meer kussen, aanraken en omhelzen. Alle gezelligheid is weg. De mensen worden onrustiger naarmate het langer duurt. En hij stelt dat de quarantaine een verschrikkelijke emotionele verarming betekent.

Afleiding zoeken

Voor de ouderen en sociaal zwakkeren, waar niemand meer op bezoek kan komen is dit zwaar. Voor de mensen die sterven zonder dat hun hand wordt vastgehouden is het dramatisch. Maar voor het gros van de mensen is dit niets anders dan de aloude confrontatie met de eigen innerlijke leegte, die ze met behulp van entertainment, verslavingen, keihard werken, relaties, een digitale wereld, technologie en het streven naar succes, niet hoeven te voelen. Een maand op jezelf teruggeworpen worden en we voelen ons emotioneel zwaar verarmd?

Emotionele armoede

Ik heb om meerdere redenen moeite met de stelling dat we door de lock down maatregelen emotioneel zo verarmen. Het is waarschijnlijker dat door de quarantaine zichtbaar wordt wat al veel langer verborgen ligt in onze samenleving. Ik ben onder meer naar Tanzania vertrokken vanwege de toenemende emotionele verarming die in Nederland al jaren plaatsvind onder invloed van de digitalisering en ver-technologisering van de samenleving. Read more

corona retraite

Een gedwongen retraite

Overgave

Voel jij het ook?
De opluchting dat er niets meer te willen valt
Dat het nu voor je wordt beslist en dat je alleen maar kunt volgen.
Kun je voelen welke lasten er nu van je afvallen?

Een gedwongen retraite

In een klap wordt als bij-effect van Corona het patroon van je “normale” leven doorbroken. Alles is opeens anders. Het voelt misschien alsof je in een gedwongen retraite bent beland, waar jij je helemaal niet voor had opgegeven. De constante stroom entertainment, de hang naar luxe en comfort, de werkdruk, en de hooggespannen verwachtingen van partners, kinderen, familie en vrienden en andersom hebben je afgesneden van het niksen onder een boom, het vermogen om te genieten van alleen-zijn, het tevreden staren naar de wolken in de lucht, kortom je verbonden weten met het echte leven, dat je in ieder moment subtiel iets aanbiedt. Read more