uitdaging mannensafari

If it doesn’t challenge you, it doesn’t change you

Ik ben er stiekem nogal trots op dat alles wat ik schrijf uit mijzelf komt op een enkel citaatje na. Maar de titel van deze blog staat met koeienletters op de muur van de fitnessruimte van Fit for free, waar ik alweer sinds drie weken roei, ren, heuvels trotseer, borstspieren opleuk, beenspieren versterk en buikspieren martel. En dat allemaal om in staat te blijven zelf mee te kunnen lopen op mijn eigen safari’s in Tanzania.

if it doesn't challenge you, it doesn't change you
Tijdens het crosstrainen blijven mijn ogen er naar kijken.
If it doesn’t challenge you, it doesn’t change you!
Wat een statement.

Ik denk direct aan de mannensafari van Mindful adventure. Al onze safari’s zijn een “real life challenge”. Ze hebben onverwachte verrassingen voor je in petto en dagen je uit op lichamelijk, emotioneel, cultureel, relationeel, mentaal en spiritueel niveau. Ze zijn erop gericht je te verbinden met wat echt is, wat waar is en wat voedend voor je is. Ze zijn bedoeld om je het gereedschap en de training te geven, om de ongevraagde uitdagingen in het leven aan te kunnen en daar liefst geen jaren over te doen. Want dat is echt niet nodig.

De mannensafari
uitdaging mannensafari TanzaniaMaar de mannensafari heeft lichamelijk de zwaarste uitdaging te bieden. Er wordt een wandeltocht gehouden van 6 dagen door Ngorongoro Krater Hoogland, waarna op dag 7 de actieve vulkaan Ol Doinyo Lengai wordt beklommen. Met name het beklimmen van deze vulkaan is pittig. Het is dan ook niet zeker dat alle mannen het halen. Het is geen sprookje met gegarandeerd goede afloop. Het kan veel aanraken als het niet lukt. Je mind heeft daar veel zorgelijke verhalen over.
De mannensafari is een symbolische zoektocht naar persoonlijk leiderschap. Dat betekent dat je gaat focussen op het leiden van jezelf en het realiseren van je missie in de brede zin. Het kan gaan over je werk maar je relatie met mensen kan net zo goed je uitdaging zijn.

In Afrika krijg je de kans, juist doordat de wilde natuur hier nog regeert, om jouw waarheid en missie niet alleen in je hoofd maar tot in je ballen te ervaren, zoals coach Ralph Nelissen dit zo kernachtig weet uit te drukken.
Je komt te staan voor echte uitdagingen, die van je verlangen je zelf opgeworpen grenzen te verleggen en opnieuw te onderzoeken wie je bent en welk geschenk je de wereld hebt te bieden.

Om werkelijk te veranderen, zul je jezelf af en toe moeten onderdompelen in een onbekend avontuur van langere duur, zoals het aangaan van een reis die je aan mag raken en ja hoe dieper hoe beter.

mannensafari TanzaniaMindfulness op vakantie
“Mijn God”: hoor ik je denken, “moet ik zoiets wel willen in mijn vakantie”?
En dat vraag je dan aan de verkeerde persoon, want natuurlijk zeg ik ja. Er is niets mooier dan in contact te staan met jezelf, anderen en het geheel, overal en altijd. Er is geen groter geschenk dan aanwezig te zijn waar je bent. Er is niets bevredigender dan wat zich aandient te kunnen toelaten, precies zoals het is. Om dit eigen te maken, heb je een echte uitdaging nodig als; minder comfort, onverwachte gebeurtenissen, nieuwe mensen, een minder georganiseerde cultuur, wilde dieren als spiegels, ander eten, andere geuren, andere gewoonten, lichamelijke inspanning, oprecht en kwetsbaar delen met anderen, je ogen sluiten en naar binnen kijken, je ogen openen en leren zien wat het leven je in ieder moment aanbiedt. En dat is direct ervaarbaar, waardoor je de “vakantie” intenser beleeft en geloof me meer ontspannen thuiskomt.

Het is een geschenk voor de rest van je leven.

De volgende twee 14 daagse mannensafari’s vertrekken van:
* 14 tot en met 27 sept 2018 o.l.v. Ralph Nelissen: https://www.thepotentialschool.com/africa
* 11 tot en met 25 jan 2019 o.l.v. Bart Wiegers: https://www.soulquest.nl/mannensafari-tanzania

 

ZIN met Maria Goos en Marcel Musters op mindfulness safari

Maria Goos op mindfulness safari

Het reisverslag van Maria Goos is te lezen in het tijdschrift ZIN (8 mrt-4 april 2018)

Maria Goos in Tanzania

Maria Goos in Masaï shuka

Overgave versus gezonde kritiek
“Marcel zegt weer dat ik me ”nou eens moet overgeven aan wat er komt” en niet zo kritisch moet zijn. Hij benadrukt dat we dingen meemaken waar toeristen in een touringcar alleen maar van dromen. Dat is zo, en dat vindt ik ook leuk. Maar ik denk óók: “hoe gaan we dit in hemelsnaam oplossen”?
Citaat: Maria Goos
In de zomer van 2017 gaan Maria Goos (bekend scenarioschrijver van o.a Oud geld en Cloaca) en Marcel Musters (bekend acteur en een van de oprichters van mugmetdegoudentand) mee met ons op een Mindfulness Road Trip in Noord-West Tanzania.

Hoewel Maria Goos aan het eind van de reis uit de grond van haar hart zegt, dat ze een fantastische reis heeft gehad, opnieuw voor de “chaos” zou kiezen en niet voor een gestroomlijnde safari met een Touringcar, heeft ze ook geworsteld. Veel is anders gelopen dan ze had gedacht.
Tijdens de reis heb ik weleens moeten glimlachen van binnen. Mijn hele leven is anders gelopen dan ik had gedacht. “Goddank”: denk ik er dan stiekem achteraan. Maar ook: “wat heeft dat lang zeer gedaan”!
Ik denk dat dit voor heel veel mensen geldt. Sterker nog ik zie en hoor dat we met zijn allen de hele dag bezig zijn met de strijd tussen enerzijds onze eigen verwachtingen en overtuigingen en anderzijds de realiteit.  De realiteit heeft er nu eenmaal een hobby van gemaakt anders te zijn dan hoe wij het denken te willen. Frustratie op frustratie stapelt zich en dat mag je best stress noemen.

Hurkend door het struikgewas in Gombe Nationaal Park

Achter de chimpansees aan, haalt ons van de paden

Een spiritueel perspectief
Mindfulness heeft geen ander doel dan je bewust te maken van dit spanningsveld in jezelf en te leren zijn met wat zich aandient. Ook spiritueel leraar Byron Katie weet als geen ander in haar dialogen met mensen te laten zien, dat lijden en stress voortkomen uit onze eigen gedachten over gebeurtenissen en niet uit de gebeurtenissen zelf.
Daar helder over te worden en te blijven is een heel proces. De weerstanden zijn altijd groot want uiteindelijk zal er weinig overblijven van al die eindeloze verhalen en daarmee verbonden gevoelens, waar we zo diep mee verbonden zijn geraakt. Als er weinig overblijft gaat dat op een zeker punt voelen als “lost”, angstig, nietig, stuurloos, bedreigend, verwarrend en soms compleet donker. Onze vertrouwde persoonlijkheid staat op het spel tot in zijn wortels en dat is niet niks. Dat is het moment waarop overgave belangrijk wordt. Laat het gebeuren, durf het te voelen, loop niet weg, grijp niet terug naar de oude vertrouwde controle behoefte.

Het leven heeft nog ruimte in Tanzania
In Tanzania gaat weinig zoals je het verwacht. Een perfect decor dus voor een Mindful safari. Iedere dag zul je uitgedaagd worden om je verzet tegen de omstandigheden, de neiging om daar iets of iemand van te beschuldigen en het vasthouden aan hoe je gelooft dat het had moeten gaan, los te laten. Zodra dat lukt, ben je direct in staat om de geschenken die je ieder moment door het bestaan worden gegeven, en alles en iedereen daarin, liefdevol te ontvangen.

Daarom ben ik zo blij met de beschrijving die Maria geeft van zo’n moment waarop het anders liep dan gepland, maar zij in staat was de schoonheid en levendigheid van die ochtend precies waar we waren op te merken en intens te beleven.

“Aan de overkant van het Victoriameer wachten we urenlang. We weten niet waarom de jeeps er niet zijn en vragen er niet naar. We kijken naar het leven rondom de ferry. Onder een afdakje zitten mannen te dammen met doppen als damstenen. Kinderen hiphoppen als ware professionals. Moeders lopen met kinderen op hun rug en huiswaar op hun hoofd. Alles is oranjerood gekleurd door het zandstof en het geheel baadt in zachtgeel zonlicht”.

Het leven vertrouwen
Het is mijn oprechte ervaring dat de kwetsbaarheid die gepaard gaat met meebewegen, de weg opent naar je hart en het hart van anderen.
Uiteindelijk ontdek je misschien dat je het leven kunt vertrouwen en dat het veel beter weet dan jij wat er goed voor jou is en voor het geheel, zelfs dat het je in ieder moment probeert te ondersteunen in de dingen die er werkelijk toe doen en meer. Meer vertrouwen in het leven is misschien wel noodzakelijk om te ontspannen in wat zich aandient, ook als het akelig voelt. Mindfulness en andere meditatie stromingen doen hun best je ogen daarvoor te openen. Het brengt het echte avontuur terug in je leven. Dit proberen we in Tanzania te leven en ja dat is uitdagender dan wekelijks een uurtje Mindfulness in een gecontroleerde setting of een reis waar alles tot in de puntjes comfortabel is geregeld. Maar wat krijg je er veel voor terug.

Mindfulness in de Serengeti Tanzania

Het leven is te vertrouwen.

Karibu Tanzania!

Vrouwen rechten Tanzania

Masaï vrouwen in Tanzania

Internationale vrouwendag 2018

Masaï vrouw met kindDe gelijkwaardige positie van Masaï vrouwen in Tanzania heeft nog een lange weg te gaan.
In de steden is er beweging. Vooral jonge vrouwen zien dat het anders kan op het internet en soms in het contact met westerse mensen. Tegelijkertijd worden zij ondermijnd door de grote werkloosheid onder jongeren.
In het moderne Tanzania is het hebben van één vrouw en monogamie onder invloed van het Christendom de norm geworden. Hoewel de mannen me regelmatig openbaren dat de eerste Afrikaanse man die niet regelmatig “vreemd gaat” nog geboren moet worden. De vrouwen lijken dat te gedogen en doen er het zwijgen toe. Belangrijker in dit derde wereld land is dat ze kinderen van hem heeft en dat die kinderen haar een zekere garantie geven op de eerste plaats in zijn leven en dus een huis en genoeg te eten. De moderne vrouw werkt buitenshuis maar zit over het algemeen verder thuis.  Het zijn bijvoorbeeld altijd de mannen die met mij gezellig op stap gaan.

hout verzamelen NgorongoroMasaï vrouwen doen het werk
In de dorpen is het dramatischer. Ooit moeten de mannen op grond van fysieke kracht het alleenrecht op belangrijke beslissingen naar zich toe hebben getrokken. En zo werkt het nog steeds.
Masaí vrouwen bijvoorbeeld hebben niets in te brengen en als ze wel iets lastigs vinden voor de mannen vallen er al gauw klappen. Van oudsher doen zij het meeste en zwaarste werk; het bouwen en onderhouden van de hutten, het kappen en transporteren van hout, het lopen voor water, het wassen van de kleren, het koken, het verzorgen van koeien, geiten en schapen, het zoeken van wortels; een soort spinazie; kruiden en bessen en soms lesgeven aan kinderen. “Wat blijft er nog over”: vraag je je al snel af na tien dagen logeren in het dorp. Over het algemeen zie je de mannen rondhangen met of zonder speren, interessante bijeenkomsten hebben met elkaar, drinken bij de plaatselijke “drink” dorpen, zingen in de kerk, leiding geven aan kerkdiensten, leiding geven aan het dorp, rondzwerven in de bush en op bezoek gaan bij familieleden in andere dorpen.

Rechten van Masaï vrouwen
Rechten van Masaï vrouwen zijn er niet in de dorpen wordt mij verzekerd door mannen en vrouwen. Haar positie wordt er niet beter op mede door het handhaven van de traditie van polygamie. Een Masaï man mag met meerdere vrouwen trouwen. Buiten Arusha woont een man die 148 vrouwen heeft getrouwd. Zijn boma is bijna een stad. Polygamie klinkt leuk (voor mannen dan) maar in de praktijk valt dat erg tegen. Meestal heeft een man een voorkeur voor een van zijn vrouwen. En ongewild sluipt er dan toch een voorkeursbehandeling in naar haar en haar kinderen. Zo kan het gebeuren dat de eerste vrouw al haar koeien behoudt en de tweede vrouw al haar koeien uit de bruidschat verliest. De man verkoopt altijd net haar beesten als er hongersnood of ziekte is.

Privilege
Het meest schrijnende verhaal dat ik heb gehoord is van Juliana, een jonge Masaï vrouw die scheel keek. Juliana was mede daardoor geen aantrekkelijke vrouw om te zien. Ze was echter de dochter van een leider uit het dorp en werd jong uitgehuwelijkt aan een redelijk jonge man. Ze kreeg twee kinderen. Na 3 jaar huwelijk trouwde hij een tweede vrouw. Al gauw begon de verwaarlozing van Juliana en haar kinderen. Dat hield voornamelijk in dat ze niet genoeg of zelfs helemaal niet te eten kregen en dat ze geslagen werd als ze protesteerde. Ook de spanning tussen de twee vrouwen liep hoog op en Juliana werd regelmatig geslagen. Het bereikte kennelijk een punt waarop Juliana zich genoodzaakt zag om weg te lopen met haar twee kinderen. Zij ging terug naar haar moeder in de hoop dat haar familie zou gaan onderhandelen met haar man over terugkeer. In het beste geval zouden er dan afspraken worden gemaakt die haar positie zouden verbeteren. Tot haar grote schrik kwam haar man haar kinderen halen en hoefde haar niet meer terug. Juliana had geen enkel recht op haar kinderen en was ze voorgoed kwijt. Masaï kinderen zijn van de vader.

Masaï vrouwen NgorongoroOver het algemeen hebben mannen vele privileges ten opzichte van vrouwen in Tanzania. De verschuiving die er langzaam zichtbaar wordt, is vooral te danken aan onderwijs en aan het contact tussen lokale mensen en westerse toeristen. Zo ben ik van mening dat het feit dat de dochter van Rama die nu een safari koksopleiding (mannen opleiding) doet in Arusha te maken heeft met het feit dat haar vader al ruim 20 jaar veel contact heeft met westerse mensen in zijn werkzaamheden en daar sterk door is beïnvloed.

En het doet mij dan ook goed als de jonge en oudere Masaï vrouwen van Endonyowas, ten overstaan van de mannen en mijn reizigers, met zijn allen over de streep gaan bij de volgende “over de streep” vraag: “Wie vinden dat vrouwen gelijkwaardiger aan mannen moeten worden behandeld”?

De Masaï vrouwen zijn begonnen!

Jacaranda tree in Tanzania

De boom en de nuffige bloemen

Ode aan mijn beste vriend in Tanzania

Wanneer ik een telefoongesprek heb met Rama eindigen we altijd met een vrij langdurig afscheidsritueel, wat ik uit respect voor Rama met liefde volbreng. Ik zie dat als een Tanzaniaanse gewoonte maar vreemd genoeg, als ik naast hem zit in de auto, merk ik op dat Rama in de afsluiting van andere telefoontjes vaak niet eens gedag zegt. Het zou dus zomaar kunnen dat hij het als een Nederlandse gewoonte ziet.
Het verloopt meestal zo:
R: Lala salama (welterusten) Alina
A: Lala salama pia (jij ook weletrusten) Rama
R: Asante (dank je wel) Alina
A: Asante pia Rama
R: Niet teveel meer nadenken he?
A: Dat ga ik proberen Rama
Lees meer

manipuleren

Manipuleren in relaties

Het verhaal dat je op anderen plakt is direct verbonden met je eigen verlangens. Je verlangt iets, de ander moet dat vervullen en als dat niet of onvoldoende gebeurt naar jouw idee of gevoel dan ga je de ander op zijn nek zitten, begint je verwijtende verhaal af te draaien of begint de ander te manipuleren. Als iemand wel doet wat jij verlangt, dan plak je waarschijnlijk een positief verhaal op die ander. Maar beide verhalen gaan over jou en niet over de ander. Onder beide verhalen staat het vervullen van je eigen verlangens via de ander centraal. En we vertellen onszelf daarmee dat geluk afhankelijk is van het vermogen van die ander om ons  gelukkig(er) te maken.
Verliefdheid is dan ook niets anders dan het idee dat de persoon waar we verliefd op worden ons meer gelukkig kan maken dan anderen. Lees meer

leeuwin luistert naar het verhaal

Wat is jouw verhaal?

De Tanzanianen hebben een fantastische vraag in hun taal rugzakje. Na de eerste begroetingen komt ie: “Wat is jouw verhaal”?

Die vraag draagt een van oorsprong groot bewustzijn in zich, namelijk dat wat een mens te vertellen heeft een verhaal is over een gebeurtenis en niet de gebeurtenis zelf. Het schept meteen een bepaalde afstand naar de inhoud van het verhaal. Ze weten dat ze een zwaar gekleurde versie krijgen. “Tell me your story”!
Het bewustzijn dat iets maar een verhaal is, leidt tot groot vermaak en intense lachsalvo’s bij de nachtelijke kampvuren. Lees meer

mensafari Tanzania

Ontvangen is gelijk aan ontspannen

Ik leer iets de afgelopen tijd. Ik leer echt iets wat ik ongelofelijk moeilijk heb gevonden en vind.
Ik leer om te laten en zelfs om te stoppen. Ik leer om op tijd te zeggen: “luister dit gaat hem niet worden. Hier staan we echt heel anders in. We gaan elkaar hierin niet vinden, ik accepteer dat”. En tot mijn grote plezier laat dat knagende, zeurende, soms misselijk makende of zelfs scheurende gevoel van binnen, wat uren kan blijven hangen, los en ga ik over tot de orde van de dag. Alles tot op het bot uitwerken en doorploegen, wat heb ik mezelf en anderen daar veel mee aangedaan. Eerlijk ontvangen wat er is, is ontspannen.

Lees meer

Ngorongoro Tanzania - foto Servan Ott

Als de dag zich ontvouwt…

Alweer twee weken in Tanzania, dit keer zonder reizigers, maar op zakenreis. Wat een bijzondere ervaring. Als ik ‘s ochtends de deur uitga, weet ik niet waar ik ‘s avonds beland. Ik ben af en toe letterlijk duizelig van alles wat ik meemaak. Zo belanden we gisteravond ongepland en in het pikkedonker bij Wag Hill Lodge buiten Mwanza. De kronkelende zandweg ernaar toe voerde ons afgelegen gebied in. De bush kwam ons tegemoet in het licht van de koplampen van de auto. Altijd spannend dit soort ondernemingen. Na een half uur staan we voor een houten poort. Rama slaat op de claxon en een jonge security man in een opvallende outfit opent de deur. Een rode baret? Een donkerblauwe legertrui? Perfect Engels? Dit is geen gewone bewaker. Een tweede man met rode baret en een opvallende rode jas stapt naar buiten, het gezicht heeft de strakke uitdrukking van iemand van de marechaussee. De toon naar Rama voelt als een verhoor. Ik voel me unheimisch worden.

Lees meer

de bijzondere relatie

De belofte van perfectie is het winnen en behouden van de ander

wachtenTegen de tijd dat ik uit mijn kindertijd kwam, was ik gebroken. Ik liep rond als een onvervuld kind verlangend en wachtend op “die ander” die tot in het extreme niet kwam. Vanaf het begin beleefde ik mijn relatief korte bestaan als een nachtmerrie door de afwezigheid van tenminste een liefhebbende volwassene die voor me zorgde en me voorzag van een beschermende veiligheid.
Het moment kwam dat ik begreep dat ik ten onder ging als ik nog langer bleef wachten. Ik was 19 toen ik van de ene op de andere dag een radicale switch maakte van het behoeftige, wachtende kind naar een gevende persoonlijkheid. In de 20 jaar daarna ontwikkelde zich een top hulpverlener doordat ik precies wist wat ikzelf had gemist. Ik had mijn eigen behoeften doorgestreept en was daardoor volledig in staat om de ander in mij te ontvangen. Hierdoor wist ik de brug naar de wereld weer te slaan. Dat redde mijn leven maar veranderde niets aan de fundamentele spanning waarmee ik rondliep.
Die fundamentele spanning kwam voort uit het onverminderde geloof dat ik de ander nodig had om het te redden. En hoe kun je ontspannen als je innerlijke camera 24 uur per dag obsessief gericht is op de ander omdat deze gezien wordt als de primaire levensader? Het dondert echt niet of je jezelf in die overlevingsstrijd presenteert als iemand die neemt of geeft.
Want hoe kun je ontspannen als je tot op het bot gelooft dat je perfect moet zijn om voor elkaar te krijgen dat je gezien wordt en omarmd wordt door die begeerde “ander”.

Lees meer

Pelgrimage Ngorongoro

Een pelgrimage in Ngorongoro Krater Hoogland

Ngorongoro TanzaniaEen pelgrimage is van oudsher een reis naar een plek met een bijzondere (vaak religieuze) betekenis. Maar als moderne pelgrim ga je op een reis vol innerlijke ontdekkingen. Doorgaans maak je geen gewone reis van A naar B. Een belangrijk aspect van het pelgrimeren is dat je nergens hoeft aan te komen. Zoals de bekende Vietnamese Mindfulness grondlegger Thich Nhat Hanh het verwoordt: “We stellen onszelf geen doel of hebben een specifieke bestemming, dus we hoeven ons geen zorgen te maken of op te schieten. Lopen is geen middel maar het doel. Elke stap die je zet maakt je gelukkig, vreedzaam en sereen”.

In die zin zou je kunnen zeggen: een pelgrimage is zijn, het omarmen van dit moment, het nu. En het pad  is een metafoor voor het leven. Met ups en downs – het hoort er allemaal bij. En terwijl je onderweg bent – feitelijk zijn we allemaal continu onderweg –  probeer je bewust niets anders te doen dan het leven ontvangen zoals het zich aandient. In die ontvankelijkheid begin je in jezelf allerlei heerlijke ontdekkingen te doen.

Terwijl je loopt zonder gericht te zijn op een doel, begin je iedere stap als een wonder te beschouwen. En dat is ook de realiteit. Het is een wonder dat je twee benen en voeten hebt die jou voortbewegen over een bolletje dat met 70.000 km per uur door het heelal scheurt. Lopen en zitten in bewuste aandacht maakt gelukkig. Vertragen helpt daarbij. Hoe trager je alles doet hoe makkelijker het is om je aandacht erbij te houden. Bewust je aandacht erbij houden zonder ergens ook maar iets van te willen, laat een gevoel van geluk in je hart opwellen.

Lees meer