Ngorongoro Tanzania - foto Servan Ott

Als de dag zich ontvouwt…

Alweer twee weken in Tanzania, dit keer zonder reizigers, maar op zakenreis. Wat een bijzondere ervaring. Als ik ‘s ochtends de deur uitga, weet ik niet waar ik ‘s avonds beland. Ik ben af en toe letterlijk duizelig van alles wat ik meemaak. Zo belanden we gisteravond ongepland en in het pikkedonker bij Wag Hill Lodge buiten Mwanza. De kronkelende zandweg ernaar toe voerde ons afgelegen gebied in. De bush kwam ons tegemoet in het licht van de koplampen van de auto. Altijd spannend dit soort ondernemingen. Na een half uur staan we voor een houten poort. Rama slaat op de claxon en een jonge security man in een opvallende outfit opent de deur. Een rode baret? Een donkerblauwe legertrui? Perfect Engels? Dit is geen gewone bewaker. Een tweede man met rode baret en een opvallende rode jas stapt naar buiten, het gezicht heeft de strakke uitdrukking van iemand van de marechaussee. De toon naar Rama voelt als een verhoor. Ik voel me unheimisch worden.

Lees meer

de bijzondere relatie

De belofte van perfectie is het winnen en behouden van de ander

wachtenTegen de tijd dat ik uit mijn kindertijd kwam, was ik gebroken. Ik liep rond als een onvervuld kind verlangend en wachtend op “die ander” die tot in het extreme niet kwam. Vanaf het begin beleefde ik mijn relatief korte bestaan als een nachtmerrie door de afwezigheid van tenminste een liefhebbende volwassene die voor me zorgde en me voorzag van een beschermende veiligheid.
Het moment kwam dat ik begreep dat ik ten onder ging als ik nog langer bleef wachten. Ik was 19 toen ik van de ene op de andere dag een radicale switch maakte van het behoeftige, wachtende kind naar een gevende persoonlijkheid. In de 20 jaar daarna ontwikkelde zich een top hulpverlener doordat ik precies wist wat ikzelf had gemist. Ik had mijn eigen behoeften doorgestreept en was daardoor volledig in staat om de ander in mij te ontvangen. Hierdoor wist ik de brug naar de wereld weer te slaan. Dat redde mijn leven maar veranderde niets aan de fundamentele spanning waarmee ik rondliep.
Die fundamentele spanning kwam voort uit het onverminderde geloof dat ik de ander nodig had om het te redden. En hoe kun je ontspannen als je innerlijke camera 24 uur per dag obsessief gericht is op de ander omdat deze gezien wordt als de primaire levensader? Het dondert echt niet of je jezelf in die overlevingsstrijd presenteert als iemand die neemt of geeft.
Want hoe kun je ontspannen als je tot op het bot gelooft dat je perfect moet zijn om voor elkaar te krijgen dat je gezien wordt en omarmd wordt door die begeerde “ander”.

Lees meer